ภายในร้านสะดวกซื้อมีลูกค้าเข้าร้านเป็นระยะ ผู้คนเดินผ่านไปมาข้างชั้นวางสินค้า
กล่องนั่นราวกับจะกัดมือได้ นิ้วของลู่ฉือถูกเสิ่นเจ๋อเหวินจับไว้ เพิ่งแตะก็ชักกลับราวต้องไฟฟ้า
“ผมไม่ได้จะซื้อนะครับ แค่ดูเล่น ๆ”
เสิ่นเจ๋อเหวินครางเบา ๆ “อืม” ทีหนึ่ง “ผมก็แค่พูดไปงั้น”
เพื่อจะรีบออกไปจากตรงนี้ ลู่ฉือคว้ามือไปหยิบสารยับยั้งไร้กลิ่นหนึ่งกล่องจากชั้นฝั่งตรงข้าม “เอาอันนี้ละกัน ผมเลือกได้แล้ว”
เสิ่นเจ๋อเหวินหยิบสารยับยั้งสำหรับอัลฟาหนึ่งกล่องจากชั้นบนสุดเช่นกัน กล่องเล็กกะทัดรัดพกพาง่าย เหมาะใช้เวลาเดินทาง
ลู่ฉือเห็นหางตากวาดผ่านกล่องที่เขียนว่า “รสมินต์สดชื่น”
วันนี้เสิ่นเจ๋อเหวินต้องไปที่จวี้ซังหาง การมาตรวจกับลู่ฉือที่โรงพยาบาลถือว่าผ่านทางพอดี ออกจากร้านสะดวกซื้อ รถของตระกูลเสิ่นจอดอยู่ในที่จอดรถริมทาง เสิ่นเจ๋อเหวินเอียงหน้า “ต่อไปนายจะไปไหน? ให้ไปส่งที่บ้านไหม?”
ลู่ฉือ “ผมจะไปบริษัท เรียกแท็กซี่เอาครับ”
เสิ่นเจ๋อเหวินจะไปเซี่ยงไฮ้เดือนหน้า สองวันนี้ก็ต้องไปแล้ว วันนี้จัดการงานเสร็จก็จะพักที่บ้านตระกูลเสิ่น หลังจากนั้นก็มีเรื่องอื่นต้องจัดการอีก สองคนคงไม่มีเวลาเจอกันสักพัก
แสงแดดยามสายอุณหภูมิกำลังดีทอดเฉียงลงบนเรือนผมของลู่ฉือ แสงสีทองละเลียดผ่านปลายผม เส้นผมสีเทาที่ผ่านการกัดสีจนออกเหลืองนวลถูกส่องเป็นประกายโปร่งแสงละมุน
เสิ่นเจ๋อเหวินจ้องอยู่ครู่หนึ่ง “ก่อนจากกัน ขอกอดสักทีได้ไหม?”
ลู่ฉือที่เตรียมจะมองส่งเสิ่นเจ๋อเหวินขึ้นรถชะงักไป