อัลฟามีอุณหภูมิร่างกายสูงกว่าปกติ ความร้อนจากผิวกายของอีกฝ่ายส่งผ่านผ้าบาง ๆ มาถึงฝ่ามือของลู่ฉือ
สายตาของลู่ฉือเลื่อนไปหยุดอยู่ตรงช่วงเอวของเสิ่นเจ๋อเหวินโดยไม่รู้ตัว
เห็นเสิ่นเจ๋อเหวินกดมือเขาไว้ ส่วนมืออีกข้างทำท่าจะเลิกเสื้อเชิ้ตขึ้น
ที่จริงแค่สัมผัสจากฝ่ามือ ลู่ฉือก็พอนึกภาพออกแล้วว่าสร้อยเอวจะดูเป็นอย่างไรเมื่ออยู่บนตัวเสิ่นเจ๋อเหวิน
“ผม……” ลำคอขยับกลืนน้ำลายอย่างอดไม่ได้ ลู่ฉือกระชากมือกลับสุดแรง ก่อนเค้นคำพูดออกมาผ่านไรฟัน “ไม่อยากดู”
ล้อเล่นหรือไง เขาไม่พอใจเพราะเสิ่นเจ๋อเหวินไม่ได้ใส่สร้อยเอวหรือ? เห็นชัด ๆ ว่ามีเรื่องอื่นต่างหาก
ถ้าแค่ถูกเสิ่นเจ๋อเหวินชักจูงได้ง่าย ๆ แม้แต่การยั่วยวนแค่นี้ก็ยังทนไม่ไหว จุดยืนของเขาก็คงไม่มั่นคงเกินไปแล้ว ตื้นเขินเกินไปด้วย
สายตากวาดไปยังหนังสืออย่างลนลาน ลู่ฉือยกหนังสือที่ล้มอยู่ขึ้นมาตั้งอีกครั้ง “ผมอยากอ่านหนังสือมากกว่า”
เสิ่นเจ๋อเหวินเลิกคิ้วอย่างมีนัยยะ กวาดตามองใบหูที่แดงขึ้นของลู่ฉือ แต่หลังถูกปฏิเสธก็ไม่ได้พูดอะไร
ลู่ฉือเหลือบเห็นเสิ่นเจ๋อเหวินเดินวนอยู่ในห้องทำงานรอบหนึ่ง ก่อนจะไปนั่งลงบนโซฟาข้าง ๆ อย่างสบาย ๆ พอเสิ่นเจ๋อเหวินเงยหน้ามองมา ลู่ฉือก็รีบก้มหน้าลง กำหนังสือในมือแน่น
สิ่งที่ทำให้เขาตกใจกว่าการที่เสิ่นเจ๋อเหวินตั้งใจใส่สร้อยเอวที่เขาซื้อให้ ก็คืออีกฝ่ายใส่ของชิ้นนี้ไว้ใต้เสื้อผ้าแล้วออกมาข้างนอกจริง ๆ
นั่งลิฟต์ลงมา ขับรถมาที่นี่ แล้วเดินเข้าบริษัทด้วยสีหน้าไม่เปลี่ยน นี่มันเกินไปแล้ว……
“อ่านหนังสือต้องเอาหน้าเข้าไปใกล้ขนาดนั้นด้วยเหรอ เดี๋ยวสายตาก็เสียหรอก”