ชุดนอนหลวม ๆ เล็กไปสองสามไซส์ไม่ใช่ปัญหา เห็นได้ชัดว่าประโยคของเสิ่นเจ๋อเหวินหมายถึงกางเกงขาสั้นสีดำที่แขวนอยู่บนราว
อพาร์ตเมนต์ทั้งหลังเงียบกริบ
ในห้องน้ำเปิดไฟฮีตเตอร์ไว้ พื้นที่ค่อนข้างคับแคบสำหรับชายหนุ่มสองคน ทุกสิ่งที่ลู่ฉือมองเห็นคือเสิ่นเจ๋อเหวิน
ได้ยินดังนั้น เขาเกือบจะเหลือบมองไปยังส่วนล่างของเสิ่นเจ๋อเหวินตามสัญชาตญาณ
คืนแรกที่รีสอร์ต ลู่ฉือก็ประจักษ์แล้วว่าเสิ่นเจ๋อเหวินมีรูปร่างดี เป็นคนที่ถอดเสื้อผ้าแล้วมีของ ใส่เสื้อผ้าแล้วก็ไม่ดูล่ำใหญ่
แผ่นหลังบางกระชับ กล้ามเนื้อทุกส่วนพอเหมาะพอดีไม่มากไม่น้อย เส้นสายลื่นไหล ราวกับหุ่นเดินแบบ
อัลฟาระดับ S อุปกรณ์ฮาร์ดแวร์ต้องเหนือกว่าใคร ๆ เพียงแต่พิสูจน์ไม่ได้
จู่ ๆ ก็มีเสียงเรียบ ๆ ดังขึ้นในห้องน้ำ: "มองอะไรอยู่"
ลู่ฉือใจเต้นตึกตัก สะดุ้งตื่นจากภวังค์
เพิ่งรู้ตัวว่าเมื่อครู่จ้องกางเกงของเสิ่นเจ๋อเหวินอยู่นาน
ฉับพลัน แผ่นหลังทั้งหมดเหมือนถูกไฟลน ความร้อนระอุแผ่ซ่านจนเหงื่อซึมบาง ๆ หูก็พลันแดงระเรื่อ แถมลามลงไปเรื่อย ๆ ถึงใบหน้าและลำคอ
"ปะ เปล่ามองอะไรนะ..."
ลู่ฉือพูดตะกุกตะกัก แววตาฉายแววลนลาน
เขาคว้าเสื้อผ้าที่แขวนในห้องน้ำ "อันนี้ไม่ใช่ของพี่นะครับ พี่อาบก่อนเถอะ ผมจะไปเอาชุดที่บ้านพี่มาให้"
พูดจบก็รีบกำเสื้อผ้าหมุนตัว ด้วยความร้อนรนอยากออกไป เกือบชนประตูห้องน้ำเต็มแรง
ข้อมือกลับถูกคนข้างหลังคว้าไว้
เสิ่นเจ๋อเหวินเอ่ยเสียงเบา "อย่าไป"
"หา ทำไมครับ" ลู่ฉือหลบตา ปกปิดความเขินอาย "บ้านพี่ก็ไม่ได้ไกลนี่"
ริมฝีปากเสิ่นเจ๋อเหวินขยับเล็กน้อย "ให้เจ้าสองร้อยห้าเรียกพนักงานส่งของมาให้ก็พอ ข้างนอกมืดแล้วหนาวมาก"
[ติ๊ง――ถูกปลดจากการบล็อกแล้ว กำลังเชื่อมต่อใหม่...]