พิธีมอบรางวัลถ้วยอ้าวเฉียวจัดขึ้นที่ศูนย์คณิตศาสตร์เมืองหลวง
ในพิธีมอบรางวัลครั้งนี้มีนักวิชาการด้านคณิตศาสตร์ชื่อดังมาร่วมงานมากมาย ภายในงานมีสื่อมวลชนรายล้อมอยู่รอบหนึ่ง
ตรงทางเดินหลังเวที ท่านผู้อาวุโสเจียงกำลังยืนยันขั้นตอนสุดท้ายกับเจ้าหน้าที่ ชายชราผมหงอกอีกคนเดินยิ้มรี่เข้ามาหา
“จื้อต้ง ข้าขอปรึกษาเรื่องหนึ่ง...”
ท่านผู้อาวุโสเจียงได้ยินเสียงนี้สีหน้าก็เคร่งขรึมขึ้นทันที
เจ้าหน้าที่ชะงักคำพูด ถอยหลบไปด้านข้างอย่างรู้งาน
เห็นเพียงท่านปู่เสิ่นสวมชุดสูทสั่งตัดที่ดูดี ผมเผ้าจัดทรงเป็นพิเศษ สีหน้าปลาบปลื้มยิ้มแย้มเดินเข้ามา
ท่านผู้อาวุโสเจียง: “ท่านมานี่ทำไม”
เขารู้สึกอยู่เสมอว่าเจ้าเขยถูก ๆ ของตนนี่ไม่มาไม้ไหนดีแน่ ก็เพราะว่าปกติคนผู้นี้มักจะเรียกเขาว่าไอ้แซ่เจียง อยู่ดี ๆ เรียกอย่างสนิทสนมต้องมีพิรุธ
เป็นไปตามคาด——
“ดูสิท่านก็ได้ใกล้ชิดกับเด็กที่ชื่อลู่ฉือนี่แล้ว คราวนี้ให้ข้าเป็นผู้มอบรางวัลให้เขาได้หรือไม่”
ท่านปู่เสิ่นมีเหตุมีผล ชักนำอย่างแยบยล: “แม้ตำแหน่งของท่านในวงการคณิตศาสตร์จะสูงส่ง แต่จวี้ซังหางของเราก็เป็นผู้สนับสนุนรายใหญ่ที่สุดของถ้วยอ้าวเฉียวในช่วงหลายปีมานี้ ข้ามามอบรางวัลก็ดูจะเหมาะสมดี...”
ท่านผู้อาวุโสเจียงส่งเสียงเย็นชา ปฏิเสธโดยไม่คิดแม้แต่น้อย: “ไม่เหมาะสม วงการวิชาการก็มีกฎเกณฑ์ของวงการวิชาการ ตัวบุคคลที่จะมอบรางวัลถูกกำหนดไว้นานแล้ว จะให้เปลี่ยนตามใจท่านได้อย่างไร”
ท่านปู่เสิ่นกระโดดตัวลอย: “กำหนดแล้วจะเป็นอะไร ก็ยังไม่ได้เริ่มนี่นา ข้าจ่ายเงินซื้อก็ยังไม่ได้รึ”