เสิ่นเจ๋อเหวินกับลู่ฉือมาถึงบริษัทตอนพักเที่ยงสิ้นสุดลงพอดี
หลายคนกลับเข้ามาจากข้างนอก หรือไม่ก็ลงไปซื้อกาแฟชั้นล่าง เป็นช่วงที่ใช้ลิฟต์บ่อยที่สุด พนักงานจำนวนมากเห็นพวกเขาทั้งคู่
ผู้บริหารชั้นบนกำลังประชุม พวกออฟฟิศชั้นล่างก็ซุบซิบกันเสียงเบา
หนุ่มที่เมื่อคืนนั่งเม้าท์กับเพื่อนในลิฟต์ แล้วดันถูกเสิ่นเจ๋อเหวินได้ยินเข้าหูทั้งอย่างนั้น ร้องไห้แบบไม่มีน้ำตา "เห็นมั้ยล่ะ ผมบอกพวกนายแล้วว่าท่านชายทายาทใหญ่แห่งเครือเราไม่ใช่พวกไม่นิยมแต่งงาน เขามีโอเมก้าที่ชอบอยู่แล้ว ตอนเช้าพวกนายไม่เชื่อผมเลยสักคน"
วันนี้เขาเริ่มทำงานปุ๊บก็รีบลบคำลือไม่หยุด คอแทบพ่นควัน แต่กลับไม่มีใครเชื่อเลยสักคน
จนกระทั่งทุกคนเห็นกับตาว่าเสิ่นเจ๋อเหวินพาคนหนึ่งมาที่บริษัท ยังอยู่ในห้องทำงานโดยไม่ดึงผ้าม่าน แสดงอาการสนิทสนมใกล้ชิด
ลู่ฉือเล่นมือถืออยู่ครู่หนึ่ง จ้องหน้าจอนานจนเมื่อยตา ก็เลยเดินวนในห้องทำงานของเสิ่นเจ๋อเหวิน
หันซ้ายดูต้นไม้ในห้อง หันขวาดูปากกากับของจัดวางบนโต๊ะ
จนกระทั่งเผอิญได้รับสายโทรศัพท์จากอำเภอหนิง
บนหน้าจอแสดงชื่อผู้ติดต่อว่า "ฉือรุ่ย"
ฉือรุ่ยอยู่ที่อำเภอหนิงคนเดียว ต้องดูแลย่าต้องออกไปทำงานหาเงินก็ยุ่งไม่แพ้กัน นับตั้งแต่แลกเปลี่ยนช่องทางติดต่อกัน ทั้งคู่ก็ไม่ได้คุยอะไรกัน มีแค่ช่วงตรุษจีนที่ส่งคำอวยพรหากันสองสามข้อ
จู่ๆ โทรมาเช่นนี้ คงต้องมีเรื่องรีบร้อนแน่
คงไม่ใช่ย่าของเขานะ...
ลู่ฉือกระแอมเล็กน้อย แล้วรับสาย "ว่าไง ฉือรุ่ย มีอะไรเหรอ"
ทว่ามิใช่เรื่องที่ย่าของฉือรุ่ยมีอันเป็นไป ฉือรุ่ยฟังดูปกติทุกอย่าง