สามทุ่มกว่า ไฟในห้องผู้เชี่ยวชาญของโรงพยาบาลเอกชนผิงอันจื้อคังก็สว่างขึ้น
เสิ่นลั่วยิ้มให้คนที่ถูกส่งตัวมา “เจอกันอีกแล้วนะ”
ลู่ฉือนั่งบนเก้าอี้ กระตุกมุมปากอย่างเคอะเขิน
พวกเขามาด้วยรถของตระกูลเสิ่นด้วยกัน บนรถอาการปวดที่ต่อมทุเลาลงบ้าง แต่จู่ๆ ฟีโรโมนก็เริ่มไหลออกมาไม่หยุด
ติงเหว่ยกับเจ้าหยิกน้อยนั่นต่างก็สวมหน้ากากอนามัยแล้ว มีเพียงเสิ่นเจ๋อเหวินที่ดูสงบนิ่ง ราวกับไม่ได้รับผลกระทบใดๆ เลย
หลังจากเสิ่นลั่วตรวจลู่ฉือเสร็จตามลำพังก็เปิดม่านออกแล้วพูดว่า “ในบาร์คนพลุกพล่าน อารมณ์แปรปรวนง่ายขึ้นหน่อย บวกกับแอลกอฮอล์เร่งปฏิกิริยา ก็เลยทำให้ฟีโรโมนนายแปรปรวน”
ติงเหว่ยท่าทางกังวล “ร้ายแรงไหมครับ”
เสิ่นลั่ว “ไม่ร้ายแรง ฉีดยาสองสามเข็มก็หาย”
ได้ยินดังนั้นทุกคนก็ถอนหายใจโล่งอก
ลู่ฉือพับแขนเสื้อขึ้น
เสิ่นลั่วชำเลืองมอง “ไม่ใช่ฉีดตรงนี้”
ลู่ฉืองงเล็กน้อย เงยหน้าขึ้น “?”
เสิ่นลั่วยื่นมือไปดึงปกเสื้อตัวเอง “เข็มแบบนี้ไม่เหมือนเข็มทั่วไป ต้องฉีดใกล้ต้นคอ”
คิ้วของเสิ่นเจ๋อเหวินขมวดเล็กน้อย
เจ้าหยิกน้อยได้ยินแล้วหน้าซีด เขาก็เป็นโอเมกา ต้นคอเป็นส่วนที่เปราะบางมากของโอเมกา ผิวหนังรอบๆ บางที่สุดและไวที่สุด เข็มเรียวยาวขนาดนั้นจะต้องเจ็บแค่ไหนกัน
ลู่ฉือก็ชะงักไป สีหน้าปรากฏความว่างเปล่าขึ้นชั่วขณะหนึ่ง ซึ่งหาได้ยาก แต่ไม่นานก็ถูกกลบไป
ต้นคอก็เป็นส่วนที่เป็นส่วนตัวมากเช่นกัน เสิ่นลั่วหยิบผ้าก๊อซทางการแพทย์มาผืนหนึ่งเพื่อใช้ปิดต่อม จากนั้นก็พูดกับคนอื่นที่ยังยืนอยู่กับที่ในห้อง “ยืนอึ้งทำไม คิดจะยืนดูหรือยังไง ออกไป”