เป็นหมอมากว่ายี่สิบปี หมอเคยเห็นคนที่แยกเพศครั้งที่สองมาไม่น้อย หรือต่อมฝ่อจนระดับถดถอย แต่พึ่งเคยเห็นระดับพุ่งสูงขึ้นแบบนี้เป็นครั้งแรก
เสิ่นเจ๋อเหวินยืนอยู่ข้าง ๆ ได้ยินดังนั้นก็ก้มมองลู่ฉือแวบหนึ่ง
ลู่ฉือนั่งนิ่งงันอยู่บนเก้าอี้ มือที่วางบนตักกำเข้าออกช้า ๆ
หมออดคร่ำครวญด้วยความแปลกใจอยู่หลายคำไม่ได้ ครุ่นคิดเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วเงยหน้าถามว่า “ก่อนหน้านี้ต่อมของนายเคยบาดเจ็บไหม”
“อืม”
“บาดเจ็บแบบไหน อุบัติเหตุหรือฝีมือคน” หมอบอก “ไม่ต้องห่วง ทางโรงพยาบาลเราจะปิดเป็นความลับอย่างเคร่งครัด ถามแค่จะได้วินิจฉัยสาเหตุที่ระดับนายจู่ ๆ ก็ดีขึ้นได้แม่นยำขึ้น”
ใบหน้าของลู่จิ้นกั๋วปรากฏในหัว
ความทรงจำเลวร้ายที่ห่างไกลหลายฉากทยอยผุดขึ้น
ลู่ฉือเองก็จำไม่ได้แล้วว่าเป็นครั้งไหนบ้าง
คอเขาแห้งผากเล็กน้อย สุดท้ายเลือกเรื่องที่จำได้แม่นที่สุด พูดออกไปด้วยน้ำเสียงสบาย ๆ ว่า “น่าจะเป็นแผลจากก้นบุหรี่มั้งครับ”
หลังคอของลู่ฉือมีแผลเป็นรูปวงกลมเล็ก ๆ อยู่แห่งหนึ่ง ใกล้กับต่อมมาก เสิ่นเจ๋อเหวินเคยเห็นมาก่อน
แม้ในใจจะคาดเดาคำตอบไว้ก่อนแล้ว แต่พอได้ยินประโยคนี้ออกจากปากลู่ฉือง่าย ๆ อย่างนั้น แววตาเย็นชาของเสิ่นเจ๋อเหวินก็ยังมีประกายเยือกเย็นวาบผ่าน ดั่งบึงน้ำเย็นเฉียบที่หิมะร่วงหล่น
หมอเงียบไป ใบหน้าคร่ำเคร่ง
เขาหยิบปากกาเขียนความเห็นการวินิจฉัยในช่องด้านล่าง พลางพูดว่า “แรกเริ่มระดับของนายน่าจะไม่ต่ำหรอก เพราะได้รับบาดแผลจากน้ำมือคนถึงทำให้กลายเป็นระดับ F ช่วงนี้นายได้ใกล้ชิดกับอัลฟาระดับสูงหรือเปล่า อย่างอยู่ด้วยกันเป็นเวลานาน ๆ หรือถูกหมายหัวชั่วคราว”