หากตอนนี้ติงเหว่ยกับอวี๋ซีมาถึง ก็จะพบว่าพี่ลู่ที่เพิ่งเล่นบอลหน้าตาเฉย หลอกคนอื่นจนหัวหมุน กำลังเหมือนเด็กประถม ถูกใครบางคนจับมือสอนคัดลายมืออยู่
เขียนไปเขียนมา ลู่ฉือทนความร้อนจากฝ่ามือที่สัมผัสกันไม่ไหว รีบบอกว่า "ผมรู้แล้ว ทำเองได้!"
เสิ่นเจ๋อเหวินปล่อยมือ ไม่ได้บังคับ มองลู่ฉือฝึกเขียนลงกระดาษเองทีละขีด
ผลลัพธ์ดีขึ้นกว่าเดิมเยอะ แต่ลู่ฉือดูมีปัญหาเรื่องควบคุมน้ำหนักมือ ตัวอักษรยังดูเฉียง ๆ อยู่
เสิ่นเจ๋อเหวิน: "ความเห็นส่วนตัว ตอนนี้นายไม่ได้ต้องการโจทย์แข่ง แต่เป็นหนังสือคัดลายมือ"
ลู่ฉือหรี่ตามองว่าเรื่องที่ตัวเองเขียนกับที่เสิ่นเจ๋อเหวินเขียนมันต่างกันตรงไหน ได้ยินก็ว่า "หะ? ผมไม่เอาของงั้นหรอก"
เจ้าของลายมือไก่เขี่ยไม่เห็นมีปัญหา เสิ่นเจ๋อเหวินเลยไม่พูดอะไรต่อ
ข้อที่เสิ่นเจ๋อเหวินวงไว้ นอกจากที่ลู่ฉือแก้เองไม่ได้แล้วทิ้งว่าง ที่เหลือลู่ฉือตอบถูกหมด
แล้ววิธีอธิบายโจทย์ของเสิ่นเจ๋อเหวินก็ค่อนข้างก้าวกระโดด เขาเรียนเก่งมากแต่ไม่ได้หมายความว่าจะเป็นครูที่ดี ต่อให้ตั้งใจแยกขั้นตอนออกมาละเอียด บางครั้งก็ยังเผลอข้ามขั้นตอนโดยไม่รู้ตัว
ลู่ฉือเป็นคนที่ตามความคิดเขาทันได้ยาก
ทั้งคู่นั่งอยู่ตั้งแต่บ่ายสามโมงถึงห้าโมง ลู่ฉือนั่งจนก้นชาไปหมด
ต่อมาเสิ่นเจ๋อเหวินยังดัดแปลงโจทย์ ลู่ฉือก็พลิกแพลงต่อยอดได้
"มิน่าถึงสมัครถ้วยอ้าวเฉียว นายฉลาดมากจริง ๆ"
เสิ่นเจ๋อเหวินไม่ค่อยชมใคร คำพูดแบบนี้นับว่าประเมินไว้สูงมากแล้ว