เสิ่นเจ๋อเหวินขี้เกียจเปิดหลักสูตรติวให้คนโง่ ไม่นานก็เริ่มไล่คน
“เขาก็แค่เมา แกถูพื้นวันนี้หรือยัง?”
เจ้าสองร้อยห้า "……ยัง"
“ต้นไม้ในบ้านรดน้ำหมดทุกต้นหรือยัง?”
“ยัง”
ต้นไม้พวกนี้ก็ไม่จำเป็นต้องรดน้ำทุกวันสักหน่อย
“กระเบื้องในห้องน้ำทุกแผ่นขัดหรือยัง?”
“ก็ยัง”
“แล้วยังยืนตออยู่ตรงนี้ทำไม? ดูหนังดูละคร?”
“……”
ไม่ว่าค่าความชอบที่เสิ่นเจ๋อเหวินมีในใจเจ้าสองร้อยห้าจะลดลงเหลือเท่าไหร่ตอนนี้ สุดท้ายเขาก็คือผู้ใช้หลักที่ผูกกับเจ้าสองร้อยห้าแต่แรก คำสั่งของเขาเจ้าสองร้อยห้าก็ต้องทำตาม
มุมปากของเจ้าสองร้อยห้าห้อยลงเล็กน้อย ลอบหักค่าความชอบให้เสิ่นเจ๋อเหวินอีกนิด แล้วเลื่อนตัวออกไปอย่างไม่เต็มใจ
แต่ตอนที่มันเลื่อนไปถึงประตูแล้วจะปิดประตู มันหันไปมองแวบหนึ่ง เห็นเสิ่นเจ๋อเหวินนั่งลงที่ข้างเตียง แล้วจับมือของลู่ฉือไว้
แค่เมาเหล้าธรรมดาต้องเฝ้าแบบนี้ด้วยเหรอ?
เจ้าสองร้อยห้าไม่เข้าใจ ตาของมันกะพริบปริบสองที
วันนี้เสิ่นเจ๋อเหวินแปลกจังเลยนะ
ลู่ฉือไม่ได้ดื่มเหล้าเยอะขนาดนี้มานานมากแล้ว ตอนกินข้าวคนข้างๆ ก็ยิ้มแซวจนดูไม่ออก บอกว่าเขาคอแข็ง
เช้าวันรุ่งขึ้นพระอาทิตย์เพิ่งขึ้นจากฟ้าเขาก็ตื่น อาการเมาค้างทำให้ปวดหัวเล็กน้อย เมื่อคืนดูเหมือนสุดท้ายสติแตกไปเลย จำได้แค่ว่าเสิ่นเจ๋อเหวินมารับเขา
ลู่ฉือไม่อยากตื่น หลับตาเตรียมจะนอนต่ออีกหน่อย
พลิกคอไปมา
ทำไมรู้สึกว่าหมอนวันนี้แปลกๆ ล่ะ? แข็งทื่อ แล้วบนตัวมีอะไรมากดทับ ทำไมหนักจัง?
ลู่ฉือยื่นมือไปล้วงใต้ผ้าห่มไปทั่ว ไปเจออะไรบางอย่างพันอยู่ที่เอว