เป็นเวลานานที่เสิ่นเจ๋อเหวินคิดว่าตัวเองตกลงไปในฝันร้ายอันดำมืดและน่าสะพรึงกลัวอีกครั้ง
ลู่ฉือไม่เคยเอาแผนงานอะไรมาให้เขาดู ไม่เคยส่งอีเมลมาให้เขา ทุกอย่างเป็นสิ่งที่เขาจู่ๆ ก็ฝันถึงเมื่อหลายเดือนก่อน
แต่ทำไมลู่ฉือถึงได้พูดถึงเนื้อหาในฝันของเขาได้?
เสียงของเสิ่นเจ๋อเหวินแหบแห้ง ต่อบทสนทนาของลู่ฉือว่า "แผนงานอะไร? ส่งมาตอนไหน?"
มือที่กำคอเสื้อของเสิ่นเจ๋อเหวินคลายออก ความรู้สึกมึนงงทำให้ลู่ฉือขมวดคิ้วโดยไม่รู้ตัว
"วันศุกร์ที่แล้วไม่ใช่เหรอ ฉันยังให้คนไปพิมพ์ส่งไว้ที่หน้าบ้านนายเลย โครงการที่เฉินกรุ๊ปกับจูซินเจี้ยนไฉร่วมมือกัน..."
เสียงหยุดชะงัก ลู่ฉือดึงเสื้อตัวเอง "กระดุมอะไรเนี่ย แน่นจัง"
เสิ่นเจ๋อเหวินยืนนิ่ง เล็บที่จิกเข้าไปในฝ่ามือเจ็บจนต้องยอมรับอย่างเจ็บปวดว่านี่คือความจริง
แต่ความเจ็บที่ฝ่ามือเทียบไม่ได้เลยกับมีดที่แทงตรงเข้าไปในอก
มีดที่มองไม่เห็นเล่มนี้ถูกมือที่มองไม่เห็นจับด้ามมีดค่อยๆ หมุน ค่อยๆ ตัดเส้นเอ็นในหัวใจทีละนิด
ในอกพลันปั่นป่วนด้วยความเจ็บปวดรวดร้าวราวกับถูกฉีก กระทั่งกระดูกยังสั่นสะท้าน ทุกลมหายใจยิ่งทำให้แผลเน่าเฟะไม่หยุด
เสิ่นเจ๋อเหวินไม่ได้พูดอะไร ไม่ได้ขมวดคิ้ว แม้แต่มุมปากก็ยังเรียบเฉยและเย็นชาเช่นทุกวัน ไร้ซึ่งอารมณ์ มีเพียงนิ้วมือข้างลำตัวที่กำแน่นโดยไม่รู้ตัว กำจนข้อนิ้วขาวซีด
สมองกลไกทำงาน รายละเอียดบางอย่างที่เขาเคยมองข้าม หรือไม่ก็ไม่อยากเผชิญ ถูกเส้นด้ายร้อยเรียงเข้าด้วยกันในหัว
เขาฝันในวันที่ไปงานเลี้ยงวันเกิดที่ตระกูลเฉิน และหลังจากวันนั้นเองที่ลู่ฉือทำให้เขารู้สึกไม่เหมือนเดิม