ช่วงติดสัดของอัลฟาจะเกิดขึ้นปีละหนึ่งถึงสองครั้ง
แตกต่างจากช่วงติดสัดของโอเมกา ช่วงติดสัดของโอเมกาควบคุมได้ด้วยการหมายหัวหรือสารยับยั้ง แต่การฉีดสารยับยั้งเพียงอย่างเดียวไม่ปลอดภัยนักสำหรับช่วงติดสัดของอัลฟา โดยเฉพาะอัลฟาระดับสูง
ก่อนหน้านี้เสิ่นเจ๋อเหวินก็เคยเข้าสู่ช่วงติดสัด ทุกครั้งมักมาอย่างกะทันหัน พอลู่ฉือรู้ตัว เขาก็แยกตัวเองเรียบร้อยแล้ว
แต่ถึงจะเข้าสู่ช่วงติดสัด เสิ่นเจ๋อเหวินก็ไม่เคยหลบหน้าเขาแบบตอนนี้ ไม่ยอมบอกอะไรเขาเลย
ลู่ฉือเหลือบมองผ่าน ๆ ก็เห็นรอยเข็มที่ยังไม่จางบนแขนของเสิ่นเจ๋อเหวิน อาศัยแสงที่ส่องเข้ามาจากโถงลิฟต์
คงเพราะฉีดสารยับยั้งเร็วเกินไป เส้นเลือดจึงปูดขึ้นมาเล็กน้อย
รูม่านตาของลู่ฉือหดลง น้ำเสียงเจือแววซักถาม “เสิ่นเจ๋อเหวิน นายหลบหน้าฉันทำไม นายก็รู้อยู่แล้วไม่ใช่เหรอว่าฟีโรโมนของฉันช่วยบรรเทาอาการนายได้”
“รู้”
“แล้วทำไมนายถึง…”
“เพราะครั้งนี้ไม่เหมือนเดิม”
ลู่ฉือปิดประตูเสียเลย “ไม่เหมือนยังไง”
การกระทำนั้นกระทบเส้นประสาทอันอ่อนไหวของเสิ่นเจ๋อเหวิน ฟีโรโมนในบ้านพลันปั่นป่วนขึ้นมา ปลอกคอยับยั้งมีประกายไฟฟ้าแลบขึ้นอีกครั้ง
“เมื่อก่อนนายควบคุมได้ดีไม่ใช่เหรอ ตอนนี้ก็จดทะเบียนสมรสแล้ว แต่งงานกันแล้ว…” มุมปากลู่ฉือยกขึ้นเป็นรอยยิ้ม เอ่ยหยอกครึ่งเล่นครึ่งจริง “นายคงไม่ได้เบื่อแล้วก็เสียใจทีหลังหรอกนะ”
“เป็นไปได้ยังไง” เสิ่นเจ๋อเหวินเอ่ยทีละคำ “นายยังไม่เคยเห็นช่วงติดสัดที่แท้จริงของอัลฟาระดับ S”
ลู่ฉืออ้าปาก กำลังจะพูด
“ก็เพราะเมื่อก่อนนายยังเป็นแค่แฟนของฉัน ฉันถึงยังมีข้อกังวล ยังมีสติอยู่ แต่ตอนนี้ฉันรู้สึกว่าตัวเองคุมไม่อยู่แล้ว อาจเสียสติจนทำร้ายนาย” ในดวงตาของเสิ่นเจ๋อเหวินมีความปรารถนามืดมนพรั่งพรู “พูดให้ถูกคือ ฉันจะไม่พยายามควบคุมตัวเองอีกแล้ว ฉันจะทำตามใจตัวเองทุกอย่าง”