ลู่ฉือสังเกตเห็นว่าเสิ่นเจ๋อเหวินมีท่าทีผิดปกติในสัปดาห์ที่สามหลังงานแต่ง
เรื่องเริ่มจากวันหยุดสุดสัปดาห์วันหนึ่ง ซึ่งนานทีจะมีวันถัดไปที่ทั้งคู่ต่างว่าง ผ้าห่มเป็นผืนใหม่ที่ไอ้โง่เพิ่งเปลี่ยนให้เมื่อสองวันก่อน ลู่ฉือจึงขดตัวอยู่ในผ้าห่มอย่างเกียจคร้าน หลับยาวไปจนถึงเที่ยง
เส้นประสาทที่ตึงเครียดมาตลอดยามทำงาน ไม่กล้าหย่อนยานแม้แต่น้อย จู่ ๆ ก็ผ่อนคลายลง จนพักใหญ่กว่าจะดึงกลับมาตึงได้อีกครั้ง
ลู่ฉือแทบอยากเขียนคำว่า ‘ขี้เกียจ’ ไว้บนใบหน้า แม้จะตื่นแล้วก็ยังไม่รีบลุกจากเตียง ค่อย ๆ เปิดโทรศัพท์ขึ้นมาดูว่าตอนบ่ายจะไปเที่ยวที่ไหนกับเสิ่นเจ๋อเหวินดี
“สวนพืชน้ำเป็นไง ได้ยินว่าช่วงนี้นกอพยพจากไซบีเรียกำลังบินลงใต้ผ่านแถวนี้พอดี... อยู่ห่างจากที่นี่ห้าสิบกว่ากิโลเมตร คิดว่าครึ่งวันน่าจะพอ”
ลู่ฉือพึมพำกับตัวเอง
เมื่อก่อน ไม่ว่าเขาอยากไปที่ไหน เสิ่นเจ๋อเหวินก็จะตอบว่า “ดี” หรือ “ได้” เสมอ แต่วันนี้ผ่านไปหลายวินาทีแล้ว คนที่อยู่ข้างหลังก็ยังไม่มีปฏิกิริยาอะไร
ลู่ฉือกำลังจะหันกลับไป ก็มีมือยื่นมาลูบกระหม่อมของเขาสองครั้ง
เสิ่นเจ๋อเหวินพูดว่า “ตอนบ่ายมีธุระด่วนเข้ามา คงไปด้วยกันไม่ได้ ผมให้คนขับรถไปส่งคุณนะ”
ลู่ฉือพลิกตัว เอาแขนรองไว้ใต้คอ “งั้นก็ช่างเถอะ”
แต่เดิมเขาก็ขี้เกียจออกจากบ้านอยู่แล้ว ที่สนใจการออกไปสำรวจโลกภายนอกก็เพราะได้ไปกับคนคนหนึ่งโดยเฉพาะ ก่อนหน้านี้อย่าว่าแต่ไปสวนพืชน้ำเลย ต่อให้ให้เขาลงไปซื้อของที่ซูเปอร์มาร์เก็ตชั้นล่าง เขาก็คงไม่ค่อยอยากไปด้วยซ้ำ
ลู่ฉือไม่ได้ใส่ใจที่บางครั้งเสิ่นเจ๋อเหวินไปเป็นเพื่อนเขาไม่ได้ สิ่งที่ทำให้เขาเริ่มรู้สึกถึงความผิดปกติขึ้นมาจริง ๆ คืออ้อมกอดของเสิ่นเจ๋อเหวินก่อนออกจากบ้านหลังมื้อกลางวัน