ลู่ฉือเดินไปซื้อบุหรี่ซองหนึ่งที่ร้านสะดวกซื้อใกล้ๆ
เพิ่งจ่ายเงินเสร็จ
“นายสูบบุหรี่เป็นด้วยเหรอ”
ลู่ฉือตอบรับในลำคอ “อืม” แล้วตอบเสิ่นเจ๋อเหวินว่า “เป็นมาตั้งหลายปีแล้ว”
อำเภอเล็กๆ แห่งนี้คลาคล่ำไปด้วยผู้คนหลากหลาย ตอนเปิดเทอมมีเพื่อนร่วมชั้นอยู่กลุ่มหนึ่ง พอเรียนจบก็เหลือแค่ครึ่งเดียว
กฎระเบียบของโรงเรียนหละหลวมมาก หลายคนคลุกคลีกับสังคมเร็วเกินไป ทำตัวเกเรไม่แคร์ใครไปวันๆ
คนอื่นทักทายกันด้วยการตบมือ จับมือ หรือตะโกนเรียกชื่อ แต่พวกเขาทักทายกันด้วยการยื่นบุหรี่ให้
ลู่ฉืออยู่ในสภาพแวดล้อมแบบนั้นมาหลายปี จะให้เป็นบัวไม่ให้ช้ำน้ำก็คงไม่ได้ เพียงแต่เขาไม่ได้ติดบุหรี่ แค่ไม่ชอบสูบเท่านั้นเอง
เมื่อนึกขึ้นได้ว่าอีกเดี๋ยวต้องกลับไปโรงพยาบาล
ลู่ฉือหยิบบุหรี่ออกมาหนึ่งมวน ไม่ได้จุดไฟ เอามาวางใต้จมูกแล้วสูดกลิ่นแรงๆ
เสิ่นเจ๋อเหวินพูดว่า “หมอที่พวกคุณพูดถึงเสียชีวิตแล้ว นายเสียใจมากเหรอ”
ลู่ฉือสูดลมหายใจลึก แววตาดูหม่นหมองเล็กน้อย “ก็ไม่เชิง แค่รู้สึกว่ามันกะทันหันเกินไป”
ความสัมพันธ์ของทั้งคู่จะว่าลึกซึ้งก็ไม่เชิง นอกจากครั้งแรกที่เจอกันแล้ว ดูเหมือนก็ไม่ได้คุยกันมากนัก
แต่ก็อดรู้สึกเสียดายไม่ได้
นึกว่าสิ่งที่ตัวเองมองข้ามไปในชาติก่อน จะชดเชยได้ในชาตินี้เสียอีก
เสิ่นเจ๋อเหวินมองกรามที่ขบแน่นและนิ้วมือที่บีบบุหรี่จนยับยู่ยี่โดยไม่รู้ตัวของลู่ฉือ แล้วเงียบไปครู่หนึ่ง
ลู่ฉือมักจะพูดให้เรื่องมันเบาลงทุกครั้ง
ก่อนหน้านี้ตอนนั่งกระเช้าที่รีสอร์ทก็เหมือนกัน ทั้งที่รู้ว่าตัวเองกลัวความสูง กลัวตกแท้ๆ แต่ปากก็ยังดึงดันบอกว่าไม่เป็นไร
“นายอยากกลับไปดูอำเภอหนิงสักหน่อยไหม” เสิ่นเจ๋อเหวินออกมาช้ากว่าลู่ฉือก้าวเดียว ฉือรุ่ยบอกให้เขามาบอกลู่ฉือว่า “ได้ยินว่าลูกๆ ของคุณตาที่อยู่ในเมืองใหญ่จะกลับมารื้อบ้านหลังเก่ากับสถานีอนามัยทิ้ง”
ลู่ฉือชะงักไป ในแววตาฉายแววลังเล “ผมก็ไม่รู้เหมือนกัน”