ซูเปอร์มาร์เก็ตเล็ก ๆ อยู่หัวมุมถนนสายนี้ ป้ายตัวอักษรสีขาวบนพื้นแดง เขียนว่า 'ซูเปอร์มาร์เก็ตหย่งเจี๋ย'
ตอนที่เสิ่นเจ๋อเหวินเดินเข้าไป เจ้าของร้านผู้หญิงกำลังนั่งอยู่หลังเคาน์เตอร์กระจก แทะเมล็ดทานตะวันไปด้วย วางมือถือดูซีรีส์ไปด้วย เสียงเปิดดังมาก
ซูเปอร์มาร์เก็ตเล็ก ๆ มีพื้นที่แค่สิบกว่าตารางเมตร ยิ่งเดินลึกเข้าไปแสงยิ่งสลัว แต่ของกลับมีครบทุกอย่าง ทั้งซีอิ๊ว น้ำส้ม เกลือ บุหรี่ เหล้า หมากรุก และของใช้ในชีวิตประจำวัน...
สายตาของเสิ่นเจ๋อเหวินกวาดผ่านคำว่า 'บางเฉียบ' ที่อยู่ข้าง ๆ แล้วยกมือหยิบแผ่นแปะกั้นฟีโรโมนสำหรับโอเมกาที่วางอยู่ติดกันลงมาสองกล่องด้วยสีหน้าเรียบเฉย พลางดูวันผลิตและวันหมดอายุอย่างละเอียด
จากนั้นก็ไปที่ชั้นสินค้าข้าง ๆ หยิบของทุกอย่างที่อาจได้ใช้มาจำนวนสองชิ้นเหมือนกัน
'เจ้าของร้าน คิดเงินครับ'
เจ้าของร้านผู้หญิงที่อยู่หลังเคาน์เตอร์มองเขาแล้วสะบัดถุงพลาสติกใบใหญ่ออก
'คนหนุ่มสมัยนี้หน้าตาดีจริง ๆ' เจ้าของร้านพูดด้วยภาษาจีนกลางสำเนียงพื้นถิ่นเล็กน้อย 'ไม่เคยเห็นคุณมาก่อนนะ คุณเป็นลูกหลานใครกลับมาเยี่ยมบ้านเหรอ'
'ไม่ใช่ครับ' เสิ่นเจ๋อเหวินพูด 'กลับมากับคนที่ชอบครับ'
เจ้าของร้านชะงักไป ละครน้ำเน่าดูเยอะไปหน่อย ก็เลยเดาไปเองว่าสาวน้อยจากอำเภอยากจนออกไปทำงานนอกบ้าน แล้วบังเอิญเจอคุณหนูทายาทเศรษฐีที่ถูกตามใจจนขึ้นสวรรค์
นางดูดปากแจ๊บ ๆ แล้วถอนหายใจ 'โอ้ คนที่คุณชอบนี่ช่างโชคดีจริง ๆ'
เสิ่นเจ๋อเหวินพูดเรียบ ๆ ว่า 'ถ้าเขาโชคดี คงไม่มาอยู่ที่นี่หรอกครับ'
น่าจะบอกว่า แต่แรกคงไม่มาเกิดในตระกูลเฉิน
จ่ายเงินเสร็จ เสิ่นเจ๋อเหวินกำลังจะหิ้วถุงออกไป จู่ ๆ มือถือก็สั่น