“ติ๊งต่อง——”
ประตูลิฟต์เปิดออก พนักงานส่งดอกไม้ที่ถือช่อดอกไม้ไว้ในมือรีบร้อนออกมา พุ่งไปหน้าห้อง 508 แล้วเบรกกึก
กดออดสองครั้งอย่างร้อนใจ แถมยังทุบประตูแรง ๆ แต่ข้างในไร้ความเคลื่อนไหว
พนักงานส่งดอกไม้หน้าซีดเผือด นึกว่าตัวเองมาส่งเกินเวลาไปมากจนลูกค้าโกรธแล้ว รีบควักมือถือเตรียมโทรขออย่าให้กดคอมเพลน
ประตูตรงหน้าเปิดออกครึ่งหนึ่ง
พนักงานส่งดอกไม้ตกใจเล็กน้อย รีบถามว่า “ใช่คุณลู่ไหมครับ”
“ไม่ใช่” ในจังหวะที่พนักงานส่งดอกไม้เงยหน้ายืนยันเลขห้อง เสิ่นเจ๋อเหวินพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย “ผมเป็นแฟนเขา”
“อ้อ อ้อ...” พนักงานส่งดอกไม้ตอบอย่างเหม่อลอย ส่งช่อดอกไม้ในมือมาตรงหน้า “นี่คือดอกไม้ที่คุณลู่ซื้อให้คุณครับ รบกวนเซ็นรับด้วยครับ”
เสิ่นเจ๋อเหวินรับไป พนักงานส่งดอกไม้รีบอธิบายต่อว่า “ขอโทษนะครับ งั้นคุณช่วยบอกแฟนคุณหน่อยได้ไหมครับว่า รถผมยางแฟบกลางทาง เลยต้องลากไปปะยางมา กว่าจะเสร็จก็เลยเกินเวลามานานขนาดนี้ อย่าให้กดรีวิวแย่เลยนะครับ...”
เสิ่นเจ๋อเหวินถือดอกไม้ไว้ในมือข้างหนึ่ง มืออีกข้างล้วงมือถือออกมา “ขอ QR รับเงินหน่อยครับ”
พนักงานส่งดอกไม้เปิด QR รับเงินให้อย่างงง ๆ ยังไม่ทันได้สติ อาลีเพย์ก็โอนเงินเข้ามาให้ 200 หยวน
“ทิปครับ”
พูดจบ คนตรงหน้าก็ปิดประตูทันที เกิดเป็นลมพัดวูบหนึ่ง
พนักงานส่งดอกไม้กระพริบตาปริบ ๆ ยืนอยู่กับที่บีบขาตัวเองอย่างแรง
โอ๊ย เจ็บชะมัด ที่แท้ไม่ใช่ฝันจริง ๆ ด้วย
ในห้องอพาร์ตเมนต์เล็ก ๆ เสิ่นเจ๋อเหวินวางช่อดอกไม้ลงบนโต๊ะกาแฟ กระดาษห่อสีดำเรียบ ๆ ภายในบรรจุดอกกุหลาบแบล็กไนต์ 12 ดอกอย่างงดงามลงตัว กลีบขาวบริสุทธิ์ขอบดำ และมีหยดน้ำพรมอยู่บนกลีบ