ลู่ฉือสำลักนิดหน่อย เกือบจะบีบช้อนหักคามือ
เสิ่นเจ๋อเหวินหน้าตาเฉยหาข้อแก้ตัวให้เขา: “เพราะไม่สบายเป็นไข้น่ะ เสียงเลยแหบไปนิด”
“อ่อ…อ่อ” ฟางเข่อซินถอนหายใจโล่งอก แต่แล้วก็กลับมากังวลอีก “หนักไหมคะ แล้วกินยาแล้วหรือยัง”
หันไปมองปลายโต๊ะอีกด้านก็เห็นถุงส่งยาซื้อยาผ่านเหม่ยถวน ดูท่าทางนั่นคงเป็นยาลดไข้มั้ง
ฟางเข่อซินนึกขึ้นได้ว่าเมื่อเช้าตัวเองไม่ฟังให้ดีทางโทรศัพท์จนเข้าใจผิด สร้างเรื่องวุ่นวาย และทำท่าไม่ดีใส่ลู่ฉือ รู้สึกผิดมาก จึงรีบเดินเข้าไปหมายจะช่วยเหลือ
“เดี๋ยวดิฉันช่วยเอาออกมาให้ค่ะ พอดีเลย กินข้าวเสร็จสักพักก็กินยาได้”
ฟางเข่อซินแกะลวดเย็บถุงส่งยาซื้อยาผ่านเหม่ยถวนออก แล้วควักของข้างในออกมา
มือคลำดู
เอ๊ะ? ยาลดไข้ไม่ใช่กล่องแบนๆ หรอกเหรอ ทำไมเป็นหลอดเล็กๆ สี่เหลี่ยมผืนผ้าล่ะ ข้างในน่าจะเป็นขี้ผึ้ง
เธอยังอ่านไม่ทันชัดว่าเขียนว่าอะไร เสิ่นเจ๋อเหวินที่นั่งอยู่ไกลๆ ก็มายืนตรงหน้าเธอตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้
เสิ่นเจ๋อเหวินยื่นมือมายึดของในมือเธอไปโดยไม่พูดไม่จา: “ยืนยันแล้วใช่ไหมว่าผมไม่ได้นอกใจ”
“อืม…”
เสิ่นเจ๋อเหวิน: “งั้นกลับได้แล้ว เดี๋ยวโอนค่าขนส่งให้”
พูดจบ ฟางเข่อซินก็ถูกหมุนตัว ไม่มีสักก้าวที่เดินเองโดยสมัครใจ ถูกคนผลักออกมาตรงๆ
ระหว่างที่เสิ่นเจ๋อเหวินเชิญ ผลัก ไล่ฟางเข่อซินออกไป ลู่ฉือก็ดึงใบเสร็จที่เย็บติดไว้กับถุงส่งยาซื้อยาผ่านเหม่ยถวนมากวาดตาดู
พอเสิ่นเจ๋อเหวินหันกลับมา ก็เห็นลู่ฉือวางช้อนลง ตะกุกตะกักนิดหน่อย