ถ้าท่าทางของเสิ่นเจ๋อเหวินเมื่อครู่นี้ถูกเสิ่นลั่วเห็นเข้า เสิ่นลั่วคงกลอกตาใส่เขาเป็นอย่างน้อย แล้วชูนิ้วกลางใส่หน้าเขาอีกที
รสหวานละลายในปาก เดิมทีเสิ่นเจ๋อเหวินตั้งใจจะแกล้งหยอกลู่ฉือเล่น แต่ไม่นานก็พบว่าสายตาที่ลู่ฉือมองเขานั้นไม่เหมือนปกติ
ลู่ฉือยืนนิ่งอยู่กับที่ ดวงตาดำขลับจับจ้องใบหน้าเขา ราวกับอยากกินลูกอมเม็ดนี้มากจริง ๆ แต่ก็พูดออกมาไม่ได้ และจะขอคืนมาอีกก็ไม่ได้เช่นกัน ริมฝีปากล่างจึงเม้มเข้าหากันเบา ๆ
แววตาคู่นั้นใสสะอาด เจือความลังเลกับเสียดายอยู่เล็กน้อย
สายตาแบบนั้นทำให้หัวใจเสิ่นเจ๋อเหวินอ่อนยวบ เขาชะงักมือไปครู่หนึ่ง
เขาอยากรู้จริง ๆ ว่าตอนเด็ก ๆ ถ้าลูกอมของลู่ฉือถูกคนอื่นเอาไปจะเป็นอย่างไร จะพุ่งเข้าไปแย่งคืนอย่างดุดัน ปกป้องของของตัวเองอย่างไม่ยอมถอย
หรือจะเป็นเหมือนตอนนี้ แค่มองตาละห้อย ถึงปากไม่พูด แต่สิ่งที่คิดอยู่ในใจก็เขียนอยู่บนใบหน้าหมดแล้ว
ไม่ว่าจะเป็นแบบไหน ก็ดูน่ารักทั้งนั้น
เมื่อรู้ตัวว่าเหมือนตัวเองจะแย่งของรักของคนอื่นมาจริง ๆ เสิ่นเจ๋อเหวินจึงถามเสียงเบาว่า “คุณอยากกินมากเหรอ”
ลู่ฉือรีบเบือนสายตากลับไป มองต้นไม้ข้างทางอย่างส่ง ๆ
“ก็เฉย ๆ ของที่เด็กกินกัน”
เสิ่นเจ๋อเหวินยิ้มน้อย ๆ “ผมอยากไปซื้อเพิ่มสักหน่อย ยังไม่เคยกินแบบนี้เลย”
เปลือกตาลู่ฉือขยับเล็กน้อย เขาตอบเสียงเรียบว่า “อ้อ” แล้วพูดต่อ “ตามใจคุณ”
คุณชายใหญ่ที่เติบโตมากับกองเงินกองทองอย่างเสิ่นเจ๋อเหวิน ขนมที่กินล้วนเป็นของนำเข้าจากต่างประเทศ จะเคยกินขนมที่ทำจากสีผสมอาหารแบบนี้ได้อย่างไร
เสิ่นเจ๋อเหวินเดินขึ้นบันได เข้าไปในร้านขายของชำฝั่งตรงข้ามประตูโรงเรียน