วันรุ่งขึ้น เฉินจือหย่วนกับเจียงหนิงใช้เวลาทั้งวันอยู่ในห้องอัดเสียงจริง ๆ
สองเพลงที่ปล่อยไปก่อนหน้านี้เป็นเวอร์ชั่นเล่นกีตาร์ร้องสด ถือโอกาสนี้ให้มืออาชีพในห้องอัดทำแบ็กกิ้งแทร็กให้ แล้วร้องใหม่ทั้งสองเพลง
นอกจากนี้ เฉินจือหย่วนยัง 'แต่ง' เพลงใหม่ไว้สำหรับไปสอนเด็กนักเรียนบนภูเขาในวันพรุ่งนี้โดยเฉพาะ
ตั้งแต่เก้าโมงเช้ายันสี่โมงครึ่ง แม้แต่มื้อเที่ยงทั้งคู่ก็สั่งเดลิเวอรี่มากินในห้องอัด พอทำสามเพลงเสร็จ เฉินจือหย่วนกับเจียงหนิงก็นั่งรถของทีมงานกลับทันที
ระหว่างทางกลับเกาะ เฉินจือหย่วนส่งไฟล์ต้นฉบับของทั้งสามเพลงให้หวังเหยา
"น้า ผมอัดสองเพลงแรกใหม่ แล้วก็ทำเพลงใหม่มาอีกเพลง ลองดูนะครับว่าจะให้ค่ายปล่อยออกมาเลยดีไหม"
หวังเหยาตอบกลับทันที: "สองเพลงที่ร้องไว้ก่อนหน้านี้ ฉันจะให้ค่ายใช้แอคเคาท์ของนายปล่อยโดยตรง ส่วนเพลงใหม่ รอให้นายร้องในรายการก่อน แล้วค่อยให้พวกเขาปล่อย"
เฉินจือหย่วน: "ครับ~"
หวังเหยา: "คราวนี้ออกมานานเกินไปแล้ว พออัดรายการเสร็จฉันจะพาหนิงหนิงกลับเมืองหลวงเลย วันท้าย ๆ เล่นให้สนุกนะ"
เฉินจือหย่วนเห็นข้อความแล้วเงยหน้าขึ้นมองเจียงหนิง ก่อนก้มหน้าพิมพ์: "น้าครับ หลังจากนี้ผมไปหาเจียงหนิงที่เมืองหลวงได้ไหมครับ"
หวังเหยา: "ได้สิ"
ขณะเดียวกัน เจียงหนิงก็คุยกับซ่งฉือ สอบถามจนรู้ว่าซ่งฉือกะให้เด็ก ๆ ได้เรียนวิชาภาษาไทยในวันพรุ่งนี้ แถมยังแขวะตัวเองว่าไม่เคยสอนเด็กประถมเลย ตั้งแต่วันแรกที่เป็นครูก็สอนในมหาวิทยาลัยมาตลอด
เจียงหนิงเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าจริง ๆ แล้วซ่งฉือเป็นครูโดยอาชีพ รีบขอคำแนะนำจากซ่งฉือ ซ่งฉือถามยิ้ม ๆ : "เธอจะสอนอะไรล่ะ"