สิบโมงครึ่ง
รถบัสโดยสารแล่นเข้าสู่โรงเรียนประถมชนบทแห่งหนึ่งตรงเวลา
โรงเรียนชื่อ ซือย่วน ประถม สร้างขึ้นจากเงินบริจาคของผู้มีจิตเมตตา เหตุที่ตั้งชื่อว่า 'ซือย่วน' ก็คงมีความหมายว่า 'ดื่มน้ำคิดถึงต้นธาร' (เมื่อดื่มน้ำให้ระลึกถึงต้นน้ำ)
โรงเรียนไม่ได้ใหญ่โตนัก นอกจากตึกเรียนหนึ่งหลังและตึกอเนกประสงค์แล้ว ก็เหลือเพียงโรงอาหารชั้นเดียว
สนามกีฬายังเป็นพื้นซีเมนต์ สองข้างมีเสาบาสเกตบอลไร้ตาข่ายตั้งอยู่
ตอนรถบัสแล่นเข้ามาในโรงเรียน เพิ่งหมดเวลาพักระหว่างคาบเรียนพอดี เด็กนักเรียนทั้งหมดมารวมตัวกันที่สนาม คุณครูใหญ่น่าจะแจ้งแล้วว่าทีมงานรายการจะมาเยี่ยมมอบสิ่งของ พอขบวนรถแล่นผ่านประตูเข้าไป ฝั่งสนามก็พลันครึกครื้นขึ้นมาทันที
ใบหน้าเด็ก ๆ ไร้เดียงสาจับจ้องไปยังบริเวณประตูโรงเรียนด้วยความตื่นเต้นระคนดีใจ
หลังจากรถจอดสนิท
ทีมงานตากล้องจากรถทีมงานกรูลงมาก่อน จากนั้นผู้เข้าร่วมทั้ง 12 คนก็ทยอยลงจากรถ
"ยินดีต้อนรับด้วยความยินดีคับ~"
เด็ก ๆ บนสนามเปล่งเสียงต้อนรับอย่างพร้อมเพรียงกันเอง เฉินจือหย่วนและเจียงหนิงมองหน้ากันแล้วยิ้มพลางก้าวเดินเข้าไป
คุณครูใหญ่ผมขาวโพลนรีบหยิบไมโครโฟนขึ้นมากล่าวสุนทรพจน์: "วันนี้ พวกเรารู้สึกตื้นตันและซาบซึ้งยิ่งนัก..."
"ต่อไปขอเชิญตัวแทนผู้มีจิตเมตตากล่าวสุนทรพจน์"
คุณครูใหญ่ยื่นไมโครโฟนให้ลู่หัวที่อยู่ริมสุด ลู่หัวอึ้งไปเลย ทีมงานไม่ได้บอกมาก่อนว่ามีขั้นตอนนี้?
ลู่หัวรีบส่งไมโครโฟนให้หวังฮ่าวอวี่
หวังฮ่าวอวี่ส่งต่อให้ฟ่านเฉิน
ฟ่านเฉินส่งต่อให้เฉินเจ๋อหลิน
เฉินเจ๋อหลินส่งต่อให้เฉินจือหย่วน
เฉินจือหย่วนไม่มีทางส่งต่อให้เจียงหนิงที่อยู่ข้าง ๆ แน่ ทีมงานไม่ได้แจ้งล่วงหน้าว่าจะต้องกล่าวสุนทรพจน์ ตัวเองไม่ได้เตรียมมา คนอื่นก็ไม่ได้เตรียมมาเหมือนกัน