เช้าวันรุ่งขึ้นเก้าโมง เฉินจือหย่วนขับรถพาเจียงหนิงมาถึงหน้า ห้องอัดเสียงที่เถาอวี่เอ๋อร์นัดไว้เมื่อวานอย่างตรงเวลา
เถาอวี่เอ๋อร์รออยู่หน้าประตูแล้ว เห็นเฉินจือหย่วนกับเจียงหนิงเดินมาด้วยกัน ก็โบกมือบอกให้ทั้งสองคนตามมา
ห้องอัดเสียงมีทั้งหมดสองชั้น ชั้นหนึ่งเป็นโซนต้อนรับทั่วไป ส่วนชั้นใต้ดินเป็นพื้นที่สำหรับสมาชิกเท่านั้น
เถาอวี่เอ๋อร์เดินเข้าไป ชายวัยกลางคนรูปร่างไม่สูงไว้หนวดเคราคนหนึ่งก็เดินเข้ามา พอเห็นเถาอวี่เอ๋อร์ก็รีบก้าวเข้าไปทัก
“คุณเถา”
“อาจารย์ฉือ สวัสดีค่ะ”
ทั้งสองทักทายกันเสร็จ เถาอวี่เอ๋อร์ก็หันมาพูดกับเฉินจือหย่วนและเจียงหนิงว่า “ขอแนะนำให้รู้จักนะ นี่คืออาจารย์ฉือเหล่ย โปรดิวเซอร์เพลงระดับท็อปของวงการ”
“อาจารย์ฉือ สวัสดีครับ/คะ~”
“สวัสดีครับ ผมเคยฟังเพลงคุณแล้ว คุณมีพรสวรรค์มาก”
“ไม่ถึงขนาดนั้นหรอกครับ”
ฉือเหล่ยเป็นคนไม่ค่อยพูด หลังจากแนะนำตัวกันแล้วก็ชี้เข้าไปด้านในบอกว่า “เราเข้าห้องอัดเลยไหมครับ? ดนตรีประกอบเพลง 'มหานครรักน้อย' ผมทำเสร็จแล้ว ลองฟังดูก่อนนะครับ”
“รบกวนด้วยครับ”
“ยินดีครับ”
เถาอวี่เอ๋อร์กับฉือเหล่ยไม่รู้จักกันมาก่อน เธอติดต่อผ่านเพื่อนมาอีกที วันนี้เธอเหมาคิวทั้งวัน ค่าใช้จ่ายก็ไม่ได้แพงมาก อาจเป็นเพราะเถาอวี่เอ๋อร์เคยพูดไว้ว่า ถ้าครั้งนี้ร่วมงานกันดี ต่อไปอาจร่วมงานระยะยาว
ชั้นใต้ดิน
ดันประตูกันเสียงที่หนาหนักบานหนึ่งเข้าไป ห้องอัดเสียงมืออาชีพก็ปรากฏต่อสายตา
ตรงกลางห้องกั้นด้วยกระจกนิรภัย ข้างในมีเครื่องดนตรีวางอยู่หลายชิ้น แต่หลัก ๆ คือไมค์สองสามตัวตรงกลางกับจอเนื้อเพลงด้านข้าง ส่วนข้างนอกเป็นอุปกรณ์อัดเสียงมืออาชีพนานาชนิด ผนังห้องอัดทั้งหมดทำจากวัสดุพิเศษสีดำ คงใช้สำหรับกันเสียงรบกวน โดยรวมก็เหมือนที่เห็นในทีวีประมาณนั้น