เจียงจิ่งหมิงกลับถึงบ้านหลังเลิกงาน เห็นในบ้านมีแค่หวังเหยาคนเดียว จึงรีบถามขึ้นว่า “สองคนนั้นยังไม่กลับเหรอ?”
“กลับมาตั้งนานแล้ว”
หวังเหยายิ้มพูด “ลงไปตีปิงปองอยู่ข้างล่าง”
“ตีปิงปอง?”
เจียงจิ่งหมิงอยากลงไปดู แต่ก็รู้สึกเสียหน้าเล็กน้อย ไม่นานเขาก็หันมาคิดแผนกับหวังเหยา
“ไป ลงไปดูกันหน่อย”
“ฉันเพิ่งขึ้นมา นายลงไปคนเดียวเถอะ ถือน้ำลงไปด้วยสองขวด พวกเขาเล่นกันมาพักใหญ่แล้ว คงหิวน้ำ”
เจียงจิ่งหมิงลังเลอีกครั้ง
แผนการเล็ก ๆ ในใจเขา หวังเหยามองออกทะลุปรุโปร่ง เธอจึงใช้ไม้ตายยั่วโทสะในไม่ช้า “ทำไม? อายเหรอ?”
“บ้า นี่บ้านฉัน ฉันจะไปอายทำไม”
เจียงจิ่งหมิงไปหยิบน้ำแร่สองขวด แล้วรีบลงไปข้างล่าง
ในห้องปิงปอง เฉินจือหย่วนและเจียงหนิงเล่นกันจนเหงื่อออกแล้ว เห็นเจียงจิ่งหมิงถือน้ำลงมา เจียงหนิงรีบวางลูกปิงปองบนโต๊ะ แล้วเอาไม้ตีทับไว้ รับน้ำจากมือเจียงจิ่งหมิงมาขวดหนึ่ง จากนั้นรีบเปิดฝา ดื่มทีละนิด ๆ
เจียงจิ่งหมิงเงยหน้ามองเฉินจือหย่วน แล้วด่าตัวเองในใจ: ให้ตายเถอะ ฉันหยิบน้ำมาสองขวดทำไมวะ!!!
เจียงจิ่งหมิงหน้าตึง โยนน้ำแร่ให้เฉินจือหย่วน เฉินจือหย่วนรับไว้แล้วรีบพูดว่า “ขอบคุณครับอา~”
เจียงจิ่งหมิงขี้เกียจจะสนใจเขา
เจียงหนิงเห็นแบบนั้น ก็คิดว่าเป็นโอกาสดีที่จะคลายความสัมพันธ์ระหว่างพ่อกับเฉินจือหย่วน เธอจึงยื่นไม้ปิงปองให้เจียงจิ่งหมิง “พ่อคะ หนูเหนื่อยแล้ว พ่อเล่นกับไอ้หมูทื่อสักเดี๋ยวไหม?”