หลังวันชาติ เวลากลางวันก็ค่อย ๆ สั้นลง
ช่วงกลางฤดูร้อน ตอนหนึ่งทุ่มข้างนอกยังสว่างอยู่ แต่ตอนนี้ห้าโมงครึ่งฟ้าก็เริ่มมืดแล้ว
ผู้เฒ่าและผู้เฒ่าหญิงไม่ว่าจะเมื่อไหร่ก็มีกิจวัตรที่ตรงเวลา กินข้าวเย็นเสร็จก็ออกไปเดินเล่นสักพัก กลับมาก็อยู่ในห้องของตัวเอง
หลังจากหวังเหยามาอยู่ที่นี่ นาฬิกาชีวภาพก็ดีขึ้นมาก ที่เมืองหลวงเธอมักจะตื่นสายตอนแปดเก้าโมง แต่พอมาอยู่ที่นี่ ตอนเช้าประมาณเจ็ดโมงก็จะตื่นเองตามธรรมชาติ
สำหรับเฉินจือหย่วน การที่มีคนเพิ่มมาสามคน สิ่งเดียวที่กระทบคือเวลาที่เขาอยู่กับเจียงหนิงตามลำพังน้อยลง
บ่อยครั้งที่เขาจะได้อยู่กับเจียงหนิงตามลำพังก็ต่อเมื่อพวกเขาออกไปเดินเล่นข้างนอก
ตั้งแต่เช้าวันนั้นที่โดนเฉินจือหย่วนแกล้งลวนลาม เจียงหนิงก็จะตั้งใจตื่นสายขึ้นอีกนิด ส่วนเฉินจือหย่วนก็จะกะเวลาขึ้นไปชั้นบนพอดี
ทุกครั้งที่เจียงหนิงนอนแกล้งหลับอยู่บนเตียง เฉินจือหย่วนก็ดูออก แต่เขาจะแกล้งทำเป็นไม่รู้ แล้วนั่งลงข้าง ๆ เอามือบีบติ่งหูเจียงหนิง ลูบหน้าเจียงหนิง เชยจมูกเล็ก ๆ ของเจียงหนิง…
ทุกครั้งที่เขาทำแบบนี้ เจียงหนิงก็จะเม้มตาแน่นโดยไม่รู้ตัว ดูมีพิรุธเต็มไปหมด แล้วพอเฉินจือหย่วนก้มลงจะจูบเธอ เธอก็จะผลักเฉินจือหย่วนออกทันเวลา แล้วด่าอย่างขึงขังว่า: "ไอ้ลามกชั่ว~"
จากนั้น เฉินจือหย่วนก็จะลวนลามจริง ๆ สักที
แค่พอนานเข้า บ่อยเข้า เจียงหนิงก็ขี้เกียจเล่นละครแล้ว
ก็เหมือนวันนี้