"ติ๊กต็อก ๆ~"
พึ่งพ้นเที่ยง สายฝนก็โปรยลงมาจากฟ้า เมฆดำเหนือยอดเขาไกลเคลื่อนคล้อยถึงเหนือเรือนเล็ก ฝนปรอยก็กลายเป็นฝนหนักอย่างรวดเร็ว
หวังเหยาและผู้เฒ่าหญิงเปลี่ยนผ้าห่มไหมฤดูร้อนในห้องเป็นผ้าห่มหนาขึ้นสำหรับฤดูใบไม้ร่วง ผู้เฒ่าหญิงยังสวมเสื้อนอกเพิ่มให้ตัวเองอีกตัว
หลังจากเห็นผู้เฒ่านอนลง หวังเหยาก็วิ่งฝ่าสายฝนไปยังศาลาริมน้ำ จากนั้นไม่นานก็โทรหาหลานสาวหวังชิงเยว่ บอกให้อีกฝ่ายหาเวลาสักสองวันนี้ส่งเสื้อผ้าฤดูใบไม้ร่วง-หนาวของท่านผู้เฒ่าทั้งสองมาให้ ก่อนจะมากันนี้ ไม่คิดว่าต้องพักนานถึงเพียงนี้ นึกไม่ถึงเลยว่าอากาศที่นี่จะเปลี่ยนปุบปับ
หวังชิงเยว่ฟังจบ ก็รีบถามทันที: "อา อาป้ากับอาม่ารอจนตรุษจีนค่อยกลับจริงเหรอ?"
"อันนี้บอกแน่ไม่ถูกนะ"
หวังเหยาหัวเราะพลางว่า: "อาป้าหนูพอนั่นแล้ว สีหน้าดีกว่าที่เมืองหลวงจริง ๆ"
"อาม่าพักอยู่ที่นี้ชินไหม?"
หวังเหยากำลังจะตอบ เจียงหนิงก็ยิ้มพลางพูดแทรก: "ชินสิ อาม่าเมื่อวานยังบอกว่าเริ่มลงพุงแล้ว"
"เสี่ยวหนิง ปีใหม่ปีนี้เธอคงไม่กลับบ้านใช่ไหม?"
"ไม่มีทาง"
ปลายสาย มีเสียงผู้หญิงแปลกหน้าดัง: "ประธานหวัง คนมาครบแล้ว"
"อ้อ ฉันไปเดี๋ยวนี้"
หวังชิงเยว่พูดกับคนนั้นเสร็จ ไม่นานก็ยกโทรศัพท์แนบหู หัวเราะว่า: "ไว้ก่อนละ ต้องเข้าประชุมแล้ว ค่ำนี้เดี๋ยวคอลวิดีโอหาอาม่านะ"