"ฮัลโหล เสี่ยวหย่วน"
"แม่~" เฉินจือหย่วนคิดไว้เป็นชั่วโมงแล้วว่าจะโทรหา แต่พอสายติด เขากลับไม่รู้จะพูดอะไรดี
อีกด้านหนึ่ง
หวังซูเหม่ยที่เห็นสายเข้าก็รีบเรียกเฉินต้าซานมาอยู่ข้าง ๆ ทันที สองตายายรีบถามขึ้นว่า "เสี่ยวหย่วน ลูกเป็นยังไงบ้าง?"
"สบายดีครับ"
"อาหารการกินถูกปากไหม?"
"งานสบายกว่าเมื่อก่อนเยอะครับ ผมทำกับข้าวกินเองแล้ว"
พอหวังซูเหม่ยถามถึงเรื่องชีวิตประจำวันสองสามข้อ เฉินต้าซานก็รีบถามแทรก "เจ้านายใหม่คุยง่ายไหม?"
เฉินต้าซานรู้ดีว่าสำหรับผู้ชายแล้ว อุปสรรคในชีวิตไม่ใช่เรื่องใหญ่ สิ่งที่น่ากลัวคือปัญหาเรื่องงาน
"ดีกว่าเมื่อก่อนเยอะครับ"
เฉินต้าซานพยักหน้า แล้วถามต่ออีกว่า "เงินเดือนออกตรงเวลาไหม?"
"ฟังจากเพื่อนร่วมงานว่าตรงดีครับ"
พอเฉินต้าซานถามสองเรื่องที่กังวลที่สุดจบก็เงียบไป เฉินจือหย่วนถึงได้พูดขึ้นว่า "เสี่ยวหว่านใกล้สอบเอ็นทรานซ์แล้ว ก่อนสอบมีวันหยุดสองวัน พ่อกับแม่อย่าทำอะไรพิเศษนะครับ ทำตัวเหมือนเดิมจะดีกว่า จะได้ไม่กดดันน้อง"
"คะแนนสอบจำลองหลายครั้งของนางก็คงดี ครูบอกว่าการันตี 211 ลุ้น 985 ก็แล้วแต่ดวงนางแล้ว"
"ยังไงก็เก่งกว่าผม"
"เรื่องที่บ้านไม่ต้องห่วง มีพ่อกับแม่ดูแล ลูกอยู่ข้างนอกดูแลตัวเองดี ๆ ก็พอ"