[โอ้ยแม่เจ้า!]
[พวกนาย ขนลุกทั้งตัวเลย]
[นั่นเสียงเฉินหมารึเปล่า?]
[ไม่ใช่ปะ! นี่เขาเป็นด้วยหรอ?]
[ที่เด็ดสุดคือ นี่มันแต่งเองชัดๆ เลย!!!]
[ให้ตายสิ หนุ่มน้อยมหาสมบัติ]
[666666]
[ชมไม่เก่ง ได้แต่บอกว่าโคตรเจ๋ง]
ตอนแรกเฉินจือหย่วนยังปรับตัวไม่ค่อยถูก พอเริ่มเข้าที่เข้าทาง ก็ร้องได้คล่องขึ้น ไพเราะขึ้น
พอจบท่อนหลัก เข้าสู่ท่อนฮุก
เฉินจือหย่วนพลิกครึ่งตัวบนอย่างกะทันหัน ดวงตาล้ำลึกคู่นั้นจ้องมองเจียงหนิงด้วยรอยยิ้มเล็กน้อย
"ที่ร้องเพลงนี้ให้ ไม่ได้มีอะไรพิเศษ"
"แค่อยากมอบความสุขให้เธอเท่านั้น"
"เพื่อละลายธารน้ำแข็งให้เธอ"
"เพื่อเป็นแมลงเม่าบินเข้ากองไฟให้เธอ"
"ไม่มีอะไรที่ไม่ควรค่า"
"……"
เจียงหนิงที่ตกตะลึงอยู่ก่อนแล้ว ฟังเสียงร้องของเฉินจือหย่วน ใบหน้าเนียนขาวก็ซ่านสีแดงระเรื่อขึ้นมาอย่างรวดเร็ว
มือทั้งสองข้างที่วางบนตัก เกร็งเขินอายจนกำเป็นหมัดเล็กๆ อย่างไม่รู้ตัว
ในห้องควบคุม
อู๋ผิงผิงอ้าปากค้างจ้องภาพไลฟ์อยู่ ริมฝีปากสั่นอยู่พักใหญ่ กว่าจะพูดตะกุกตะกักออกมาได้ว่า "พี่ ห้าล้านห้าแสนห้าหมื่นแล้ว ยังขึ้นอีก!"
"เรื่องที่เฉินจือหย่วนแต่งเพลงเป็น ทำไมฉันไม่รู้เลยสักนิด?"
"เขาไม่เคยพูดนี่คะ ไม่มีใครรู้"
"ช่วงนี้ เดี๋ยวตัดออกมาให้หน่อย"
"เข้าใจค่ะ"
หลี่ซูจวินส่ายหน้าแล้วถอนหายใจ "ตอนแรกใครๆ ก็คิดว่าเขาโชคดีที่ได้มาออกกับเรา ตอนนี้กลายเป็นเราต่างหากที่โชคดี"
อู๋ผิงผิงหยิบมือถือตัวเองออกมา กดเข้าไปที่หน้าโต่วอินของเฉินจือหย่วน