[ใช่ ๆ เลย ความรู้สึกนี้แหละ ]
[ตอนนี้ฉันดูไลฟ์พวกเขาเหมือนดูละครรักหวานแหววเลย ]
[ดีจังเลยนะ~]
เฉินจือหย่วนกับเจียงหนิงอยู่ในร้านหม้อไฟเนื้อนานเกือบสองชั่วโมง ตอนที่กำลังจะกลับ ลูกสาวเจ้าของร้านได้ข่าวมาจากไหนก็ไม่รู้ รีบวิ่งเข้ามาในห้องส่วนตัว พอเห็นเฉินจือหย่วนกับเจียงหนิงอยู่ในร้านตัวเองจริง ๆ เธอดีใจแทบกระโดดตัวลอย
“เจียงหนิง! เฉิน... จือหย่วน!” คำว่าเฉินหมาที่เกือบจะหลุดออกมา เธอเปลี่ยนเป็นชื่อแทน ทำให้เฉินจือหย่วนออกจะเก้อเขิน
“หนูตามดูเกาะแห่งหัวใจตลอดเลยค่ะ”
“ชอบพวกพี่มาก”
“ถ่ายรูปด้วยกันได้ไหมคะ” ผู้หญิงคนนี้น่าจะเป็นนักศึกษา อายุราว ๆ สิบแปดสิบเก้าปี ดูมีชีวิตชีวามาก
เฉินจือหย่วนกลัวจะกลายเป็นจุดสนใจ เลยรีบยกมือทำท่าห้ามส่งเสียง แล้วจูงมือเจียงหนิงไปถ่ายรูปกับเธอ
ไม่คิดเลยว่าแค่รูปเดียวยังทำให้ประหยัดค่าอาหารไปได้อีก
เฉินจือหย่วนหยิบมือถือเตรียมสแกนจ่ายเงิน แต่ผู้หญิงคนนั้นเอามือปิดคิวอาร์โค้ดไว้แน่น ไม่ยอมให้เขาจ่ายเงินเด็ดขาด เขาก็เลยต้องยอม
ออกจากร้านหม้อไฟ ฟ้าก็มืดแล้ว สองคนไม่ได้เลือกรีบนั่งรถกลับ แต่เดินเล่นเลียบคลองหนานฮู่เฉิง
เฉินจือหย่วนไม่อยากยกมือถือตลอด ก็เลยพูดกับผู้ชมในห้องไลฟ์ตรง ๆ ว่า “คือว่า... วันนี้ไลฟ์แค่นี้ก่อนนะ แล้วเจอกันพรุ่งนี้”
คอมเมนต์ในแชตเลื่อนเร็วปรื๊ดทันที:
[เป็นคนหน่อยเถอะ เพิ่งไลฟ์ได้ชั่วโมงเดียวเองนะ ]