"เอ่อ คือ..."
เมื่อทั้งคู่ตระหนักว่าท่าทางนี้ค่อนข้างคลุมเครือ บรรยากาศก็เริ่มอึดอัดขึ้นมาทันที
พอดีตอนนั้นน้ำทะเลลดลง
ใต้แสงจันทร์ เปลือกหอยที่ปรากฏบนหาดทรายเปล่งประกายระยิบระยับ พร้อมกับปูนวมบางตัวที่คลานไปมาอย่างเกียจคร้าน
เจียงหนิงลุกขึ้นเดินไปยังชายทะเลอย่างรวดเร็ว ก้มเก็บเปลือกหอยรูปร่างและสีสันต่าง ๆ ขึ้นมาทีละชิ้นสองชิ้น
มีทั้งรูปพัด วงกลม และรูปดาวห้าแฉก ไม่นานก็ได้มาเต็มมือ
"เฉินจือหย่วน ดูสิ ฉันเก็บได้ตั้งเยอะ"
"อืม แต่อย่าเดินไปข้างหน้ามากเลยนะ เดี๋ยวรองเท้าเปื้อน"
"เปลือกหอยสีเหลืองนี้สวยมากเลยนะ"
เจียงหนิงยื่นเปลือกหอยสังข์เล็ก ๆ ขึ้นมา ยิ้มอย่างมีความสุขมาก
ปกติที่นี่ไม่ค่อยมีคนมา บนหาดมีเปลือกหอยสวย ๆ อยู่มากมาย เฉินจือหย่วนเห็นเจียงหนิงดีใจขนาดนี้ จึงคล้อยตามพูดว่า "สวยจริง ๆ ด้วย"
แต่ไม่คิดว่า วินาทีต่อมาเจียงหนิงก็ยื่นเปลือกหอยสังข์สีเหลืองนี้ให้เฉินจือหย่วน "งั้นให้คุณ"
"ให้ผมเหรอ?"
"อืม"
เฉินจือหย่วนยื่นมือรับมา เก็บใส่กระเป๋ากางเกง
ลมทะเลพัดมาคราหนึ่ง ทำให้ชายหาดเพิ่มความเย็นขึ้นหลายส่วน มองเห็นเจียงหนิงใส่แค่เสื้อยืดบาง ๆ ตัวเดียว เฉินจือหย่วนจึงถอดเสื้อแจ็กเก็ตของตัวเองออก คลุมลงบนไหล่ของเจียงหนิง พร้อมกับพูดเสียงเบา "เรากลับกันเถอะ ข้างนอกเริ่มหนาวแล้ว"
เจียงหนิงปอยผมที่ถูกลมพัดยุ่งเหยิง แล้วเงยหน้าขึ้นมองเฉินจือหย่วนแวบหนึ่ง ก่อนจะตอบรับอย่างว่าง่ายว่า "อ๋อ"
[ทนไม่ไหวแล้ว!]
[ให้หมาน้อยเฉินหาจังหวะโชว์ตัวอีกแล้ว!]