“อิสรภาพ ทรัพย์สิน และความรัก โปรดจัดลำดับตามความสำคัญในใจคุณ?”
เฉินจือหย่วนคิดว่าแต่ละคำถามคงจะเกี่ยวกับเจียงหนิง ที่ไหนได้กลับเป็นคำถามแบบนี้
เขาตอบอย่างรวดเร็ว: “ความรัก อิสรภาพ ทรัพย์สิน”
พูดจบ เฉินจือหย่วนก็เสริมอีกประโยค: “ผมคิดว่าชีวิตแต่งงานที่ดีไม่ใช่พันธนาการของอิสรภาพ การมีความรัก ไม่จำเป็นต้องสูญเสียอิสรภาพ”
เจ้าหน้าที่ยิ้ม สายตามองไปที่เจียงหนิง: “ในบรรดาผู้เข้าร่วมชายห้าคนของรายการ โปรดจัดอันดับสามคนแรกตามระดับความชอบ?”
“เฉินจือหย่วน…”
เจียงหนิงหยุดไปสองวินาที แล้วพูดเร็ว ๆ ว่า: “คนอื่นตามสบาย”
[???]
[???]
[???]
ในไลฟ์สตรีมของเจียงหนิงก็ปรากฏเครื่องหมายคำถามลอยขึ้นมาเช่นกัน
เจ้าหน้าที่ยิ้มพลางส่ายหน้า: “ไม่ได้นะครับ ต้องบอกชื่อสามคน”
เจียงหนิงเหลือบมองเฉินจือหย่วน เหมือนจับจุดอ่อนของประโยคนี้ได้ เธอพูดอย่างรวดเร็ว: “งั้นก็ เฉินจือหย่วน เฉินจือหย่วน เฉินจือหย่วน”
“หา?”
เจ้าหน้าที่อึ้งไป
เฉินจือหย่วนก็อึ้งเช่นกัน
นี่มัน…
[ไอ้หมาเฉินทำกับข้าวใส่ยาสลบหรือไง?]
[ผมใจจะระเบิดละเนี่ย]
[นี่นับเป็นการสารภาพรักแล้วมั้ง]
[ลำเอียงชนิดไม่ปิดบังเลย]
[ชาติก่อนไอ้หมาเฉินไปทำบุญด้วยอะไรมาวะ?]
เจ้าหน้าที่ก็จนปัญญา เพราะเจียงหนิงพูดชื่อมาสามชื่อจริง ๆ ถึงแม้ว่าสามชื่อจะเป็นเฉินจือหย่วนหมดก็ตาม
“โอเค พวกคุณไปจุดเช็คอินต่อไปได้แล้ว”
ในห้องควบคุม
หลี่ซูจวินเห็นฉากนี้ ก็ลุกออกไปโทรหาหวังเหยา