เจียงจิ่งหมิงได้ยินเสียงแว่ว ๆ มาจากชั้นล่าง
บนเตียงก็นอนไม่หลับอยู่แล้ว เขาจึงตัดสินใจลุกจากห้อง เดินออกมา เมื่อเห็นไฟตรงบันไดเปิดอยู่ ก็ก้าวเดินไป แต่ผลสุดท้ายกลับชนเข้ากับเจียงหนิงที่มุมทางเดิน ซึ่งกำลังยิ้มหน้าบาน
“อ๊ะ!” เจียงหนิงเอามือคลำหัว แล้วกลับกลายเป็นกล่าวโทษก่อน “พ่อ ทำอะไรน่ะ?”
เมื่อเห็นเจียงหนิงเดินมาจากชั้นล่าง เจียงจิ่งหมิงก็ถามด้วยสีหน้าเคร่งขรึมว่า “ดึกป่านนี้แล้ว ลงไปข้างล่างทำไม?”
“คือ... ฉัน... เอ่อ...” เจียงหนิงพูดตะกุกตะกัก “ฉันหิวน้ำ ก็เลยลงไปดื่มน้ำข้างล่าง”
ว่ากันว่าไม่มีใครรู้ใจลูกเท่าพ่อ
เจียงจิ่งหมิงจะไม่รู้นิสัยของเจียงหนิงตอนโกหกได้ยังไงว่ามันไม่กล้าสบตาใคร ใจของเขาพลันเย็นเฉียบไปอีกครึ่ง “ดึกมากแล้ว กลับไปนอนได้แล้ว”
“รู้แล้ว”
เจียงหนิงรีบวิ่งเข้าห้องของตัวเอง หัวใจแทบกระเด็นออกมา
เจียงจิ่งหมิงเดินหน้านิ่งไปยังชั้นสอง มองไปที่ห้องซึ่งเฉินจือหย่วนพักอยู่ แน่นอนว่าช่องใต้ประตูยังคงมีแสงไฟลอดออกมา หัวใจเขาก็แตกสลายเป็นเสี่ยง ๆ
เฉินจือหย่วน ไอ้สัตว์นรกสมควรตายพันครั้ง
...
วันรุ่งขึ้น เฉินจือหย่วนตื่นแต่เช้า
หลังจากอาบน้ำแต่งตัวเสร็จ ก็จัดห้องนอนให้เรียบร้อยเล็กน้อย เมื่อเปิดประตูออกจากห้อง ก็บังเอิญเจอเจียงจิ่งหมิงที่กำลังเดินลงบันไดพอดี
“อรุณสวัสดิ์ครับคุณลุง~”
เจียงจิ่งหมิงนอนหลับไม่เพียงพออย่างเห็นได้ชัด ดูท่าทางยังง่วงงุนอยู่บ้าง
เขาชายตามองเฉินจือหย่วนแวบหนึ่ง เหตุการณ์เมื่อคืนนี้ก็ผุดขึ้นในหัวอีกครั้ง จึงถามออกไปอย่างรวดเร็วว่า “เมื่อไหร่แกจะกลับ?”
เฉินจือหย่วนตอบอย่างกระอักกระอ่วนว่า “สองวันนี้ก็จะกลับแล้วครับ”
เจียงจิ่งหมิงฟังแล้วก็ไม่ได้พูดอะไร เดินลงบันไดต่อไป