จุดตักน้ำอยู่ไม่ไกลจากจุดขึ้นเกาะ มีเหยือกน้ำใหญ่สองใบ กะว่าใบหนึ่งน่าจะจุน้ำได้ 20-30 ลิตร ทีมงานยังอุตส่าห์เตรียมคานหาบมาให้ด้วย
ดีที่น้ำในหอพักไม่ต้องให้ผู้เข้าร่วมรับผิดชอบ ใช้แค่ทำอาหาร ดื่ม ทำความสะอาด ก็ไม่ต้องใช้น้ำมาก
“แปลว่าหลังบ้านพักใจมีถังน้ำใหญ่ แค่ขนน้ำไปแล้วเทใส่ถังเลยใช่ไหม”
“อืม”
“น้ำนี่ดื่มได้เลยไหม”
“เป็นน้ำกรองสะอาดทั้งหมด แต่ควรต้มให้เดือดก่อนดีที่สุด”
เฉินจือหย่วนถามเจ้าหน้าที่สองสามข้อ แล้วก็พยักหน้าพร้อมจะกลับ แต่เจียงหนิงกลับเดินลงไปที่หาดทรายตื้นตอนนั้น
เฉินจือหย่วนเดินตามไปดู ถึงพบว่าที่แท้บนหาดมีปูน้อยตัวหนึ่ง
“หลังน้ำลด บนหาดน่าจะมีปูเยอะ” เฉินจือหย่วนยิ้ม “เธอจับกลับไปได้นะ”
“ไม่เอาหรอก ตัวเล็กนิดเดียว”
เฉินจือหย่วนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูเวลา แล้วพูดว่า “เราต้องกลับกันแล้ว”
“อยู่ข้างนอกต่ออีกหน่อยไม่ได้เหรอ”
“ผู้เข้าร่วมคนอื่นจะคิดมาก ทีมงานก็คงไม่อยากให้เป็นแบบนั้น”
“ทำไมล่ะ”
“เอ่อ” เฉินจือหย่วนคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนอธิบายว่า “วันนี้เป็นวันแรก ถ้าอยู่ด้วยกันจะสนิทกันเร็ว”
เจียงหนิงเม้มปากเล็กน้อย พูดเบาๆ ว่า “แต่ฉันไม่อยากเป็นเพื่อนกับคนเยอะๆ เลยนี่”
“ทำไมล่ะ”
“ก็แค่ไม่อยาก”
เฉินจือหย่วนไม่ถามต่อ ได้แต่ยิ้มแล้วพูดว่า “ตอนเย็นต้องทำข้าวให้สิบคนกิน เนื้อในตู้เย็นยังต้องเอาออกมาละลายน้ำแข็งก่อน หมักด้วย อย่างน้อยต้องเตรียมล่วงหน้าสองชั่วโมง ตอนนี้สามโมงสี่สิบห้า เราอยู่ข้างนอกอีกสิบห้านาที สี่โมงค่อยกลับดีไหม”