"เธอไม่เป็นไรนะ?"
"ไม่ใช่! เธอเตะจริง ๆ เลยนะ!" เฉินจือหย่วนพักใหญ่ถึงจะทำหน้ามุ่ยพูดขึ้น "เชื้อสายตระกูลฉันเกือบจะขาดที่มือเธอแล้ว"
เจียงหนิงที่เพิ่งพยุงเฉินจือหย่วนขึ้นมา พอได้ยินแบบนั้น ก็ทำท่ารังเกียจผลักเฉินจือหย่วนออกทันที
"ขี้เกียจยุ่งกับเธอแล้ว ฉันขึ้นไปนอนข้างบนนะ"
เฉินจือหย่วนยิ้ม "งั้นพรุ่งนี้เธอตื่นเช้าหน่อย อย่านอนตื่นสายนะ"
เจียงหนิงส่งเสียงหยิ่ง ๆ "ฉันรู้"
ปกติที่บ้านมีแค่ตากับยายและแม่ ตื่นสายหน่อยก็ไม่เป็นไร แต่พ่อแม่ของเฉินจือหย่วนมาด้วย เจียงหนิงย่อมไม่นอนตื่นสายในสองสามวันนี้
ก้าวขึ้นมาถึงชั้นสาม ผลักประตูห้องนอนใหญ่ออก เห็นข้างในว่างเปล่า จู่ ๆ เจียงหนิงก็รู้สึกเสียดายนิดหน่อยที่ขึ้นมาเร็วเกินไป
เธอถอนหายใจ เดินเข้าห้องน้ำ เริ่มเปิดน้ำใส่ในอ่าง ระหว่างรอน้ำขึ้นจนเกือบได้ที่ก็หยิบชุดนอนมา แล้วแช่ตัวในอ่างอาบน้ำ
และในเวลาเดียวกัน เจียงจิ่งหมิงและหวังเหยาที่อยู่ชั้นสองก็พูดคุยกันบนเตียง
"เธอบอกว่าเสี่ยวเฉินมีบัตรธนาคารที่มียอดเกือบยี่สิบล้านอยู่ในมือลูกสาวเราน่ะเหรอ?"
"ใช่"
"เป็นเงินที่ได้จากเพลงพวกนั้นหมดเลย?"
"อืม" หวังเหยาพูดยิ้ม ๆ "แม่ถามอีหนูแล้ว เงินที่พวกเขาได้จากการไลฟ์บวกกับเงินที่ได้จากการขายของหลายครั้งก็มีเป็นสิบล้านแล้ว เธอทายสิว่าเสี่ยวเฉินใช้เงินก้อนนั้นยังไง?"
"ฉันจะไปทายถูกได้ไง"
"เขาให้เถาอวี่เอ๋อร์ยื่นเรื่องจัดตั้งมูลนิธิการกุศล แล้วเอาเงินใส่เข้าไปทั้งหมด"
เจียงจิ่งหมิงหรี่ตา งุนงง "เขามีจิตสำนึกขนาดนี้เลย?"