[นี่ยังมีกฎหมายอยู่ไหม? ยังมีกฎหมายอีกหรือเปล่า?]
[กลางวันแสก ๆ ฟ้ากว้าง ๆ ชายหญิงอยู่ด้วยกันสองต่อสองในห้อง!]
[มันจะไม่สมควรเกินไปแล้ว!]
[ฉันโทร 191 แล้วนะ คราวนี้โทรจริง ๆ ด้วย]
[ทีมงานยังไม่จัดการอีกเหรอ?]
[ไอ้เฉินหมา แกออกมาเดี๋ยวนี้เลยนะ!]
[ไอ้เฉิน อย่าให้ฉันเจอแก เจอทีไรตีทีหนึ่ง!]
[ตอนประตูปิดลง ฉันกัดฟันกรามจะหักแล้ว]
[ห้ามผู้เยาว์รับชม]
[ทีมงานไร้ความสามารถ แกเปิดประตูให้หน่อยสิ]
[ถ้าไม่เปิด ฉันจะแจ้งห้องไลฟ์สดว่ามีเนื้อหาลามกแล้วนะ]
คนดูในห้องไลฟ์สดแค่เรียกร้องความสนใจ ที่จริงในใจก็รู้กันดีว่า ถึงในห้องพักจะมีแค่สองคน เฉินจือหย่วนกับเจียงหนิงก็คงทำอะไรไม่ได้ ยังไงตากล้องก็ยังเฝ้าอยู่ที่หน้าประตู แล้วสองห้องไลฟ์สดรวมกันก็ยังมีคนดูเกือบสามแสนคน
“ถอดเสื้อนอกออกก็พอ”
เฉินจือหย่วนบอก “ผมจะปรับเวลานาฬิกาปลุกก่อน เดี๋ยวฉากแรกถ่ายนาฬิกาปลุก แล้วค่อยถ่ายคุณ”
“ฉันต้องทำอะไรไหม?”
“คุณก็ตื่นนอนตามปกติ แล้วไปล้างหน้าแปรงฟัน ฉากที่สองเราไปถ่ายกันที่หน้าประตู”
“โอ้”
ผ่านไปประมาณยี่สิบนาที เฉินจือหย่วนกับเจียงหนิงถึงออกมาจากข้างใน แล้วเริ่มถ่ายฉากที่สองที่หน้าประตู…
เจียงหนิงนั่งบนเปลแขวน อ่านหนังสือ แล้วโต๊ะเล็กข้าง ๆ ก็มีกาแฟวางอยู่หนึ่งแก้ว
อีกสิบห้านาทีต่อมา
กลับมาที่บ้านพักใจอีกครั้ง ถ่ายฉากนั่งดูทีวีบนโซฟา