เมืองหลวง
เขตฉาวหยาง
ในอาคารสำนักงานแห่งหนึ่งย่านศูนย์กลางธุรกิจ หวังชิงเยว่หัวเราะพลางปิดไลฟ์สด แล้วกดโทรหาอาผู้เป็นน้าสาว
"ฮัลโหล ชิงเยว่"
"ฮัลโหล น้า เรื่องที่น้าให้จัดการหนูทำเสร็จหมดแล้ว บริษัทตั้งอยู่ถนนวงแหวนใต้สี่ตะวันออก ใกล้มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีเมืองหลวง เซ็นสัญญาแล้ว เงินทุนก็เข้าบัญชีแล้ว งั้นจะรับสมัครพนักงานสักสองสามคนไหม"
"รับสักสองสามคนก็ได้ ไม่ต้องเยอะ แค่ให้บริษัทเดินเครื่องได้ก็พอ"
"ได้ งั้นเดี๋ยวหนูจัดการให้ อ้อ น้า เรื่องที่หนิงหนิงไปออกรายการหาคู่ คุณน้าเขยรู้เรื่องนี้ไหม"
"ตอนแรกไม่รู้ ตอนนี้รู้แล้ว เขาโมโหโทรหาฉันทุกวันเลย"
"ฮ่า ๆ ว่าแล้วเชียว"
"น้าดูไลฟ์สดไหม"
"ดูค่ะ"
"น้าว่าเสี่ยวเฉินเป็นคนยังไง"
"ก็ดีนะ"
หวังเหยาประหลาดใจ "ดีนะ"
หวังชิงเยว่หัวเราะ "หนิงหนิงน่ะซื่อเกินไป ถ้าหาแฟนที่ฐานะพอเหมาะพอเจียม แต่งไปก็คงน้อยอกน้อยใจ ส่วนเจ้าฉินจือหย่วนนี่ ดูจากโหงวเฮ้งแล้วเป็นคนไม่จิตใจคิดร้าย ทำกับข้าวเป็นแล้วก็เอาอกเอาใจคนเก่ง ที่สำคัญหนิงหนิงเองก็ชอบเขาด้วย หนูว่าเหมาะสมดีนะ"
"ยัยเด็กบ้า เมื่อไหร่แกดูโหงวเฮ้งเป็นด้วย"
"หน้าตาบ่งบอกนิสัยนี่นา หนูคลุกคลีกับผู้คนมามากมายทุกวัน จะไม่มีหัวคิดเรื่องนี้บ้างได้ยังไงกัน"
หวังเหยาหัวเราะปนโมโห "เอาละ เรื่องนี้เก็บเป็นความลับก่อน อย่าบอกตากับยายนะ"
"หนูรู้"
"งั้นแค่นี้ก่อน ฉันวางสายนะ"
หวังชิงเยว่เหลือบตามองหน้าจอมือถือ แล้วก็อดหัวเราะอีกครั้งไม่ได้
น้าสาวคนนี้ ตั้งแต่เด็กก็ไม่เหมือนใคร ถึงตอนที่หนูยังเล็ก ไม่ว่าตากับยายจะเอ่ยถึงน้าทีไรก็ปวดหัวทุกที