ศูนย์การค้าซานย่าอินเตอร์เนชั่นแนล
หวังเหยาเดินเข้าไปในร้านเสื้อผ้าแฟชั่นแบรนด์ผู้ชายชั้นสอง อาจเป็นเพราะฝนกำลังจะตก ห้างทั้งห้างจึงคนไม่มากนัก
ทันทีที่หวังเหยาเดินเข้าร้าน พนักงานขายที่กำลังว่างงานอยู่ก็รีบต้อนรับเข้ามา: "สวัสดีค่ะ คุณพี่ มาดูเสื้อผ้าหรือคะ"
"อืม"
ด้วยการดูแลตัวเองอย่างดี หวังเหยาจึงดูเหมือนอายุประมาณสามสิบต้น ๆ พนักงานขายเห็นเธอมาคนเดียว ก็ถามยิ้ม ๆ ว่า "ซื้อให้แฟนหรือคะ"
"แฟนอะไรกัน ฉันอายุจะห้าสิบแล้วนะ"
"จริงเหรอคะ ดูไม่ออกเลย นึกว่าอายุยี่สิบเจ็ดยี่สิบแปดเอง"
บนโลกนี้ มีสองอาชีพที่คำพูดเชื่อถือได้น้อยที่สุด หนึ่งคือคนขับแท็กซี่ อีกหนึ่งคือพนักงานขายเสื้อผ้า
พวกหนึ่งชอบโม้เก่ง อีกพวกชอบประจบสอพลอ
สามารถเปลี่ยนสี่เหลี่ยมเป็นวงกลม วงกลมเป็นสี่เหลี่ยมได้
หวังเหยาเป็นคนที่ผ่านโลกมามาก เมื่อได้ยินคำเยินยอนี้ ก็เพียงยิ้ม ๆ เธอมองไปรอบ ๆ แล้วหยิบเสื้อหลายตัวลงมาจากราวอย่างรวดเร็ว
"พี่คะ พี่มีสายตาดีจริง ๆ พวกนี้เป็นสินค้าขายดีช่วงนี้ของเรา ซื้อให้ลูกชายหรือคะ"
กลุ่มลูกค้าของร้านแฟชั่นแบรนด์มักอายุต่ำกว่าสามสิบ ส่วนใหญ่เป็นหนุ่มสาววัยยี่สิบกว่า ๆ
ในเมื่อหวังเหยาบอกว่าตัวเองใกล้ห้าสิบแล้ว พนักงานขายก็เลยนึกว่าเธอซื้อให้ลูกชาย
หวังเหยาฟังแล้วอึ้งไปครู่หนึ่ง ส่ายหัวยิ้ม: "ก็นับว่าอย่างนั้น"
"เขาสูงประมาณเท่าไร หนักเท่าไรครับ"