[คำเตือนความหวานระดับสูง!!!]
[เพิ่งเปิดเข้ามา แล้วจะให้ดูนี่เลยเหรอ?]
[ไลฟ์สดนี่น่าดูยิ่งกว่านิยายรักอีกนะ]
[สายตาแบบนี้มันผิดสังเกตนะ ให้ความรู้สึกว่าถ้าไม่มีกล้อง ป่านนี้คงจูบกันไปแล้ว]
“ฉัน…”
“นาย…”
“นายพูดก่อน”
“เธอพูดก่อน”
หลังจากเงียบไปนาน ทั้งสองคนก็พูดขึ้นพร้อมกันอย่างกะทันหัน แบบนี้มันควรเป็นฉากในหนังหรือซีรีส์ ไม่คิดว่าจะเกิดขึ้นจริงในชีวิตจริง
“เช็ดเองดีกว่า” เฉินจือหย่วนรับกระดาษทิชชู่จากมือเจียงหนิง แล้วเช็ดน้ำฝนบนใบหน้า
เจียงหนิงตอบรับเบาๆ ก้มหน้าลงนั่งอย่างเงียบๆ
ข้างหูยังมีเสียงฟ้าร้องดังเป็นระยะ ฝนไม่มีทีท่าว่าจะหยุดเลย
เฉินจือหย่วนหยิบมือถือขึ้นมาดูพยากรณ์อากาศ แล้วก็กดล็อกหน้าจอเงียบๆ
เจียงหนิงถามขึ้นมาเองว่า “เมื่อกี้ทำไมนายไม่ตกลง?”
“หมายถึงเรื่องซื้อเพลงน่ะเหรอ?”
“อืม”
รอบๆ ศาลาริมน้ำติดกล้องไว้หมด บอกได้ว่าเป็นการถ่ายแบบ 360 องศาไม่มีมุมอับ
เมื่อกี้เฉินจือหย่วนไม่ได้บอกเหตุผลที่แน่ชัด ตอนนี้ก็คงไม่พูดต่อหน้ากล้องแน่นอน
เขาใช้นิ้วชี้กล้องตัวหนึ่งที่อยู่ใกล้ๆ ก่อน แล้วก็ชี้มือถือตัวเอง จากนั้นก็พิมพ์ข้อความในมือถือส่งให้เจียงหนิง
เจียงหนิงถึงได้สติ แม้ฝนตกจะไม่มีตากล้องตามมา แต่ไลฟ์สดยังดำเนินต่อไป…
เฉินจือหย่วน: “นี่เป็นเพลงแรกที่เราทำด้วยกัน ฉันไม่อยากขาย”
เจียงหนิงเห็นข้อความ ก็เงยหน้ามองเฉินจือหย่วนด้วยความประหลาดใจ แล้วก็พิมพ์ตอบในมือถือตัวเองเหมือนกัน: “ถ้าขายได้เงินเยอะล่ะ?”
เฉินจือหย่วน: “เงินไม่สำคัญ สำคัญสู้เธอไม่ได้”
แค่แปดคำสั้นๆ ทำให้แก้มเจียงหนิงแดงขึ้นมาทันที ขนตายาวกะพริบถี่ๆ สองสามที ดูเหมือนทำตัวไม่ถูก นิ้วค้างอยู่เหนือมือถือ ไม่รู้จะตอบยังไง
แต่ฉากนี้แหละ ทำให้คนดูในไลฟ์สดลุ้นแทบตาย
ไอ้เฉิน แกแอบพูดอะไรกับพวกฉันอีกแล้ว?
[จะทำตัวไร้มนุษยธรรมอีกแล้วใช่ไหม?]
[ขออย่างแรง เปิดแชทสองคนนั้นให้ดูหน่อย]