"พ่อแม่ทูนหัว ผมขอเคารพแก้วหนึ่ง"
"มา มา มา"
ตอนเช้าที่พบหน้ากัน หวังเหยาและหวังซูเหม่ยเป็นคนพูดซะส่วนใหญ่ เจียงจิ่งหมิงกับเฉินต้าซานได้แต่แทรกพูดบ้างเป็นครั้งคราว
แต่พอมื้อเที่ยง ทั้งคู่ดื่มเหล้าขาวไปหลายแก้ว โต๊ะอาหารก็กลายเป็นเวทีของพวกเขาไปเลย
ยิ่งดื่มก็ยิ่งพูดเยอะ ตอนแรกหัวข้อก็ยังวนเวียนอยู่ที่เฉินจือหย่วนกับเจียงหนิง พอหลัง ๆ คงเริ่มได้ที่ หัวข้อเลยออกทะเลไปไกล
หวังเหยาและหวังซูเหม่ยต่างก็ไว้หน้าสามีเต็มที่ แค่เตือนให้ดื่มน้อยลงหน่อย ไม่ได้สั่งเด็ดขาด จนพอกินเสร็จ ทั้งคู่ก็เมาไม่ได้สติเลย
"เสี่ยวหย่วน ช่วยพยุงลุงขึ้นไปนอนพักข้างบนหน่อย ส่วนพ่อแกไม่ต้องห่วง ปล่อยให้ซบอกพักอยู่ตรงนั้นแหละ"
"แบบนี้ได้ไง ให้นอนเตียงเถอะครับ"
พอเจียงจิ่งหมิงกับเฉินต้าซานเมา เฉินจือหย่วนก็กลายเป็นคนเดียวในบ้านที่แบกพวกเขาไหว ต้องออกแรงมหาศาล พาพ่อแท้ ๆ และพ่อตาไปที่ห้องชั้นสอง หวังซูเหม่ยและหวังเหยาตามขึ้นไปด้วย ช่วยถอดเสื้อผ้าให้
เฉินจือหย่วนลงมาข้างล่าง ก็ช่วยผู้เฒ่าหญิงล้างจาน
เห็นเจียงหนิงยืนอยู่ข้าง ๆ ดูมีความสุข ผู้เฒ่าหญิงเลยแกล้งหยอก "หนูหนิง อีกสองวันยายกับตาก็จะกลับเมืองหลวงกับพ่อแม่เธอแล้ว เธอจะอยู่ที่นี่ต่อ หรือกลับกับพวกเรา?"
"หนู..." เจียงหนิงเกือบจะหลุดปากทันที คิดอยู่พักหนึ่ง เลยตอบขอไปที "หนูขอคิดดูก่อน"