เจียงจิ่งหมิงมาเยือนครั้งนี้ด้วยความเรียบง่าย แค่เป้สะพายหลังใบเดียว
เฉินจือหย่วนขับรถมารอที่สนามบินนานกว่าสิบห้านาที ถึงได้เห็นเจียงจิ่งหมิงเดินออกมาจากด้านใน
“อา~”
เฉินจือหย่วนรีบลงจากรถ โบกมือให้เจียงจิ่งหมิง
เมื่อเจียงจิ่งหมิงเห็น สีหน้าไม่ได้เปลี่ยนไปมากนัก ขึ้นรถปิดประตูแล้วถามอย่างสงบว่า “พ่อแม่เธอถึงหรือยัง?”
“กำลังเดินทางมาครับ”
เจียงจิ่งหมิงพยักหน้า ไม่เอ่ยอะไรอีก
นั่นทำให้เฉินจือหย่วนกังวลมาก กลัวว่าอีกเดี๋ยวเจียงจิ่งหมิงจะทำหน้าอย่างนี้ตอนพบพ่อแม่ของเขา
เถ้าเฉินกับหวังต่างก็เป็นคนซื่อสัตย์และสมถะ พวกเขาคิดมาตลอดว่าลูกชายของตัวเองคบกับเจียงหนิงนั้นสูงเกินเอื้อม
ถ้าตอนพบกัน เจียงจิ่งหมิงยังทำหน้าอย่างนี้ สองสามีภรรยาคงคิดมากแน่
รถแล่นมาจนถึงหน้าบ้าน เจียงหนิงเหมือนคำนวณเวลามาเป๊ะ ยืนรออยู่หน้าประตู เจ้าหมาสองตัววิ่งวนอยู่แทบเท้าเธอ ดูร่าเริงสุดๆ
“พ่อ~”
เจียงจิ่งหมิงลงจากรถ มองลูกสาว ใบหน้าถึงได้ยิ้มออกมาบ้าง “ผอมไปหรือเปล่า?”
เจียงหนิงไม่ได้ฟังว่าคำพูดนั้นแฝงความตำหนิ กลับถามอย่างดีใจว่า “จริงเหรอ? ดูเหมือนโยคะตอนเช้าที่หนิงทำกับแม่ได้ผลจริงๆ”
เจียงจิ่งหมิงยิ้มพลางกำลังจะก้าวเข้าบ้าน ก็เห็นรถเก๋งคันหนึ่งแล่นมาจากระยะร้อยเมตรด้านหลัง
เฉินจือหย่วนมองเห็นแล้วรีบพูดว่า “พ่อแม่ผมมาแล้ว”
เจียงหนิงรีบตะโกนเรียกหวังเหยาที่อยู่ในบ้าน “แม่คะ ลุงกับป้ามาแล้ว”