หลังจากจบเกม
ผู้เข้าร่วมทั้งสิบสองคนกลับไปยังที่พักทันที อาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า
เฉินจือหย่วนเป็นคนแรกที่ออกมาจากที่พัก รออยู่ครึ่งชั่วโมง เจียงหนิงก็มาถึง
ถ้าจะออกไปนอกเกาะ ต้องนั่งเรือไปพร้อมกับอีกสองทีม ทั้งสองคนรอแล้วรอเล่า รอแล้วรอเล่า จนกระทั่งห้าโมงสิบห้า เฉินเจ๋อหลินกับซ่งฉือก็มาพร้อมกัน จากนั้นก็รออีกครึ่งชั่วโมง จ้าวหมิงกับซุนจื่อรั่วถึงจะมา
ตอนนั้นพระอาทิตย์ใกล้จะตกดินแล้ว
เฉินจือหย่วนรู้สึกหงุดหงิดมาก คิดในใจ: ทั้งที่เวลาก็มีจำกัด พวกนายรีบหน่อยไม่ได้เหรอ?
"เรือเตรียมพร้อมแล้ว พวกคุณไปที่ชายหาดได้เลย พวกเราจะไปถึงร้านอาหารมื้อค่ำของคุณประมาณหกโมงห้าสิบ ร้านอาหารของทีมที่หนึ่งเราจองไว้ให้แล้ว ร้านของทีมที่สองพวกคุณเลือกเองได้ ส่วนทีมที่สาม ได้แต่เลือกกินร้านริมทาง"
"เนื่องจากเมื่อขึ้นฝั่งแล้วต้องนั่งรถอีกครึ่งชั่วโมง พวกคุณต้องกินมื้อค่ำให้เสร็จก่อนสามทุ่ม จะได้มีเวลากลับมาเกาะแห่งหัวใจ"
ทั้งหกคนพยักหน้า แล้วรีบมาที่ชายหาด ขึ้นเรือมุ่งหน้าออกจากเกาะ
อาจเพราะอยู่บนเกาะมานานพอสมควร สมาชิกเก่า ๆ รวมถึงเฉินจือหย่วนต่างก็ตื่นเต้น มีเพียงซ่งฉือที่เพิ่งขึ้นเกาะเมื่อวานเท่านั้นที่ดูสงบนิ่ง
ผิวน้ำยามเย็นปกคลุมด้วยสายลมอ่อนโยน แสงอาทิตย์อัสดงย้อมละอองคลื่นเป็นสีส้มแดง เฉินจือหย่วนหรี่ตามองเกาะที่ค่อย ๆ ห่างสายตาออกไป ใจพลันเกิดความรู้สึกมากมาย
หลังจากที่เขาเกิดใหม่ เขาไม่ใช่แค่ครั้งเดียวที่เสียใจที่ขึ้นเครื่องบินที่เสียการควบคุมลำนั้น