[ตากล้องทำอะไรอยู่ ตามไปสิ]
[ใกล้จะมองไม่เห็นคนแล้วนะ]
[แบบนี้ต้องหักเงินเดือนนะ]
[ภาพสั่นขนาดนี้ ไม่มืออาชีพเลย]
[เปลี่ยนคน เปลี่ยนคน]
หลี่ซูจวินเห็นภาพในจอมอนิเตอร์แล้วก็รีบโทรหาทีมงานภาคสนาม ให้พวกเขาจัดทีมหนึ่งนั่งรถตามเฉินจือหย่วนกับเจียงหนิงไป
สุดท้ายตากล้องก็ตามไม่ทัน แต่ดีที่ตอนเฉินจือหย่วนกับเจียงหนิงมาถึงหน้าห้าง ทีมงานภาคสนามก็ขับรถตามมาทัน ตากล้องคนใหม่รับหน้าที่ถ่ายทำต่อ
พอกล้องคนเดิมมาถึงแบบหอบ หลังเปียกโชกไปทั้งตัว เหนื่อยจนหายใจไม่ทัน
"คน...คน...คนอยู่ไหน?" เขาถามเสียงหอบ
"ให้เหล่าซวีตามไปแล้ว นายพักได้แล้ว"
"บ้าเอ๊ย"
เขาวางกล้องกลับรถ เอามือยันเข่า เหงื่อบนหน้าผากไหลหยดลงพื้น "ตามถ่ายสองคนนั้นเหนื่อยกว่าทำนาที่บ้านอีก"
"ฮ่าๆ"
……
ห้างนี้มีทั้งหมดหกชั้น
ชั้นใต้ดินเป็นร้านขนมหลากหลาย ชั้นหนึ่งกับชั้นสองเป็นร้านเรือธงของมือถือ แบรนด์หรู เสื้อผ้า ส่วนชั้นสามกับสี่เป็นร้านอาหารกับหม้อไฟ ชั้นห้าส่วนใหญ่เป็นของความบันเทิง มีโรงหนัง ลานสเก็ต ตู้เกม และอื่นๆ
วันนี้เป็นวันทำงาน คนในห้างไม่เยอะนัก
เฉินจือหย่วนกับเจียงหนิงเดินเข้ามาด้วยกันก็เริ่มเดินเล่นเรื่อยเปื่อย ถ้าแม่ของเจียงหนิงไม่ซื้อเสื้อผ้าให้ เฉินจือหย่วนคงเข้าร้านเสื้อผ้าไปดูแล้ว แต่ตอนนี้ไม่จำเป็นเลย
แถมเวลาก็กระชั้นชิดมาก ถ้าต้องออกเดินทางตอนสามทุ่ม ก็เหลือเวลาไม่ถึงสองชั่วโมง ดูหนังยังไม่ทันเลย
"เฉินจือหย่วน ตู้เกมคือที่เล่นเกมเหรอ?" พอเดินมาถึงบันไดเลื่อน เจียงหนิงก็ชี้จอแสดงผลถาม