หลังจากทีมงานออกไป เจียงอีหลินและคนอื่นๆ ก็กลับมาที่บ้านพักใจ
รู้ว่าวันนี้จะมีคนมาเกาะเพิ่มอีกสี่คนพร้อมกัน ก็มีทั้งคนที่ดีใจและทุกข์ใจ แต่คนที่รู้สึกดีใจนั้นมีมากกว่า
“ตอนนี้สิบโมงสิบห้าแล้วนะ พวกเราจะไปรับพวกเขาเลยไหม?”
ทีมงานบอกว่าไปต้อนรับได้ แต่ไม่ได้บังคับว่าต้องไป เฉินจือหย่วนกะจะหาข้ออ้างทำกับข้าวอยู่ที่บ้านพักใจ แต่พอนึกได้ว่าน้ำหมด ก็เลยเสนอว่า “ไปหาน้ำก่อนดีกว่าไหม ไม่งั้นฉันทำกับข้าวไม่ได้นะ”
หวังฮ่าวอวี่คิดว่ามีสาวสวยสองคนกำลังจะมาที่เกาะ จะไปสนใจตักน้ำได้ยังไง เขารีบบอกว่า “ไปพบผู้เข้าร่วมใหม่ก่อนดีกว่า ข้าวเที่ยงกินช้าหน่อยก็ได้”
เฉินจือหย่วนกำลังจะพูดต่อ จ้าวหมิงก็เสริมขึ้นมาว่า “ใช่ครับ ไปพบผู้เข้าร่วมใหม่สำคัญกว่า”
เฉินจือหย่วนขี้เกียจพูดต่อแล้ว
ยังไงก็บอกไว้ก่อนแล้ว เดี๋ยวหิวอย่ามาโทษฉันแล้วกัน
เป็นแบบนี้ ทั้งแปดคนก็ออกจากบ้านพักใจไปด้วยกัน เพิ่งออกประตูมา ซุนจื่อรั่วก็ชี้ไปที่ต้นปาล์มแล้วพูดว่า “ดูเร็ว ที่นั่นมีบาร์น้ำจริงๆ ด้วย”
มองตามไป เห็นทีมงานตั้งบาร์น้ำเสร็จแล้ว
ข้างๆ ยังจัดที่นั่งไว้อีกเยอะ
ตอนกลางคืนไปนั่งตรงนั้น ดื่มอะไรสักหน่อย ดูพระจันทร์ คุยเล่นกัน คงเป็นอะไรที่สบายใจมาก
เฉินจือหย่วนคิดอะไรขึ้นมาได้ เลยหันหลังกลับไปดู
เป็นอย่างที่คิด...
ข้างๆ หอพักชายหญิงเดิม ทีมงานกำลังสร้างหอพักแคปซูลใหม่อยู่ เพราะใช้วิธีประกอบโมดูล คาดว่าบ่ายนี้ก็คงเสร็จ
สภาพแวดล้อมดีขึ้นเรื่อยๆ เลยนะ ถ้าไม่ต้องทำกับข้าว หรือถ้าทำแค่ให้เจียงหนิงคนเดียวก็คงจะดีกว่านี้อีก
เฉินจือหย่วนคิดแบบนี้พลางเดินตามคนอื่นๆ มาถึงชายทะเลอย่างรวดเร็ว
“ดูเหมือนพวกเขามาแล้วนะ!”
เรือสปีดโบ้ทสองลำขับตรงมาทางนี้