เช้าวันรุ่งขึ้น
ในห้องอาหารของโรงแรมแชงกรี-ลา
หลังจากหลี่ซูจวินจิบน้ำเต้าหู้ไปหนึ่งอึก เธอก็วางแก้วในมือลง แล้วพูดกับแม่ลูกคู่ตรงข้ามอย่างกระตือรือร้นว่า “บ่ายนี้ผู้เข้าร่วมทั้งสิบคนของรายการจะเข้าพักที่โรงแรมนี้กันหมด เดี๋ยวฉันจะให้เสี่ยวอู๋ส่งคำถามที่จะถามในบทสัมภาษณ์วันนี้ให้เธอดูก่อนนะ แล้วค่อยจัดให้อัดเทปช่วงบ่าย แขกคนอื่นไม่มีสิทธิพิเศษแบบนี้หรอก”
หวังเหยาถามยิ้มๆ “รายการแบบนี้คงไม่มีเรื่องขัดแย้งอะไรหรอกใช่ไหมคะ”
“ไม่มีหรอก”
หลี่ซูจวินอธิบาย “เพราะถ่ายทอดสดน่ะสิ ทุกคนอยากแสดงด้านดีๆ ของตัวเองออกมา ถึงจะมีข้อเสียอะไรจริงๆ ก็จะพยายามหลีกเลี่ยงไม่ให้ปรากฏต่อหน้ากล้อง”
“บอกไปเถอะ เธออาจจะหัวเราะ เด็กคนนี้เรียนกลางวันตั้งแต่ ม.ต้น ม.ปลาย พอเข้ามหาวิทยาลัยฉันก็เช่าบ้านใกล้ๆ มหาลัยให้ มีพี่เลี้ยงคอยดูแล อย่ามองว่าเธอโตแล้วนะ จริงๆ เธอดูแลตัวเองไม่เป็นเลย ฉันยังกลัวเธอหลงทางเลยเวลาออกไปข้างนอกคนเดียว”
เจียงหนิงย่นจมูก ทำท่าไม่พอใจ “แม่~”
“อะไรล่ะ จะไม่ให้คนอื่นพูดเลยหรือไง”
หลี่ซูจวินหัวเราะ “ถือเป็นประสบการณ์ครั้งหนึ่งแล้วกัน ถึงเวลาฉันจะให้ตากล้องที่ตามถ่ายช่วยดูให้มากขึ้นหน่อย”
“ฉันก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน ยังไงก็ต้องฝึกบ้าง ฉันกับเหล่าเจียงก็อยู่กับเธอไปทั้งชีวิตไม่ได้”
หลี่ซูจวินกำลังจะพูดต่อ แต่เสี่ยวอู๋ที่นั่งอยู่ข้างๆ และเพิ่งวางสายโทรศัพท์ จู่ๆ ก็ลุกขึ้นแล้วบอกว่า “พี่คะ แขกรับเชิญนำโชคที่สุ่มได้จากโต่วอินมาถึงแล้ว”