ห้องของเจียงหนิงก็อยู่ชั้นสามเหมือนกัน
พอเปิดประตูเข้าไป สีชมพูอ่อนก็สะดุดตา
สไตล์การแต่งห้องเป็นแบบยุโรปมินิมอล โคมไฟขนนกห้อยลงมาจากเพดาน ด้านล่างเป็นเตียงนอนนุ่ม ๆ ชุดเครื่องนอนสามชิ้นเป็นสีชมพูอ่อนทั้งชุด เข้ากับผนังและผ้าม่านสีชมพูอ่อนอย่างลงตัว ห้องมีเฟอร์นิเจอร์ไม่มาก ทำให้ห้องนอนดูกว้าง
ห้องข้าง ๆ เป็นห้องแต่งตัว พอเดินเข้าไป ไฟภายในตู้เสื้อผ้าจะสว่างอัตโนมัติ มองผ่านประตูกระจกก็เห็นเสื้อผ้ามากมายจัดเรียงอยู่ข้างใน
เสื้อผ้าพวกนี้ส่วนใหญ่เป็นของที่หวังเหยาซื้อให้ ทุกครั้งที่ร้านมีของใหม่ พนักงานเอาของมาส่งที่บ้าน ก็จะแนบของที่เหมาะกับเจียงหนิงมาด้วย
“พ่อคุณเป็นข้าราชการหรือเปล่า”
“รู้ได้ไง”
เฉินจือหย่วนยิ้มแต่ไม่ได้อธิบาย
ตั้งแต่โบราณข้าราชการกับนักธุรกิจเป็นของคู่กัน คนเป็นข้าราชการอยากทำผลงานต้องพึ่งนักธุรกิจ ส่วนนักธุรกิจอยากได้เงินก้อนโตก็ต้องพึ่งข้าราชการ
ชาติก่อนเฉินจือหย่วนทำงานกับคนในระบบมามาก พวกเขามี ‘กลิ่นอายข้าราชการ’ จัดจ้าน
เสาร์อาทิตย์แบบนี้เจียงจิ่งหมิงยังใส่เชิ้ตกับกางเกงสแล็ก ชั้นวางรองเท้าหน้าบ้านมีแต่รองเท้าหนังสีดำ แถมสายตากับท่าทางที่แสดงออกมา เฉินจือหย่วนก็ฟันธงได้เลย
“เดาเอาน่ะ”
“งั้นนายก็เก่งมากเลย”
เฉินจือหย่วนนั่งลงที่ปลายเตียง พูดยิ้ม ๆ “เชื่อไหมเดี๋ยวกินข้าว พ่อคุณจะมอมเหล้าผม”