ลมเหนือที่เจียงโจวพัดแรงติดต่อกันหลายวัน จนกระทั่งวันที่เจ็ด ฟ้าถึงได้ปลอดโปร่งในที่สุด
เฉินจือหย่วนล้างหน้าบ้วนปากตอนเช้าเสร็จ ก็เดินมาที่ข้างเตียง เอื้อมมือไปบีบจมูกของเจียงหนิงที่ยังขดตัวนอนขี้เกียจอยู่ในผ้าห่ม
เจียงหนิงยื่นมือมาปัดมือของเฉินจือหย่วนออก น้ำเสียงงัวเงีย: "ทำไมน่ะ~"
"ตื่นได้แล้ว วันนี้ฟ้าใส เราจะเอาผ้าห่มไปตากแดดกัน"
เจียงหนิงไม่เต็มใจอย่างแสนจะไม่เต็มใจ
ตั้งแต่ได้ร่วมหอลงโรงกับเฉินจือหย่วน ที่ในผ้าห่มก็อบอุ่นตลอด นอนหลับสบายเป็นพิเศษ ทุกเช้า เจียงหนิงต้องอู้อยู่เป็นนานถึงจะยอมลุก
"สายป่านนี้แดดส่องมาถึงก้นแล้ว รีบหน่อย~"
เจียงหนิงค่อยๆ พยุงตัวนั่งขึ้นบนเตียง ผมสยายออกดูยุ่งเหยิงเล็กน้อย เธอใช้มือเขี่ยปอยผมที่บังตา ยกสองมือขึ้นสูงๆ เหมือนเด็กอนุบาลที่ตื่นนอนตอนกลางวันแล้วอยากให้ครูอุ้มออดอ้อน
เฉินจือหย่วนอุ้มเธอขึ้นจากเตียง และเจียงหนิงก็เอาแข้งขาหนีบเอวของเฉินจือหย่วนไว้ เธอซบหัวลงบนไหล่ของเฉินจือหย่วน หาวหวอดแล้วพูดว่า: "เมื่อคืนฉันฝันด้วยนะ"
"ฝันถึงอะไรเหรอ?"
"ไม่บอก"
เฉินจือหย่วนตบหลังเบาๆ ให้เธอ แล้วหัวเราะ: "เชื่อฟังหน่อยนะ ไปแปรงฟันก่อน ไหนๆ สองวันนี้ฟ้าก็ใส เรามาทำความสะอาดบ้านครั้งใหญ่กันเถอะ อะไรที่ควรซักก็ซัก อะไรควรตากก็ตาก ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด เราคงจะกลับมาอีกทีหลังตรุษจีนโน่น"
"โอเค"
เจียงหนิงเงยหัวขึ้น ใช้มือเล็กๆ ประคองแก้มทั้งสองข้างของเฉินจือหย่วน แล้วยื่นปากเล็กๆ ออกมาหอมแก้มเฉินจือหย่วนหนึ่งที
"เธอยังไม่ได้แปรงฟันเลยนะ"
ได้ยินเฉินจือหย่วนรังเกียจตัวเอง แถมยังเบือนหน้าหนีไปอีกทาง เจียงหนิงก็จับหน้าของเฉินจือหย่วนให้หันมาตรงๆ แล้วมัวะ~มัวะ~มัวะ~ หอมแก้มทีเดียวหลายฟอด
สุดท้ายถึงได้พอใจ ปล่อยขาลง แล้วใส่รองเท้าแตะผ้าฝ้ายเดินเข้าห้องน้ำไป
แก้วบ้วนปากใส่น้ำเตรียมไว้แล้ว แปรงสีฟันที่วางพาดอยู่ด้านบนก็บีบยาสีฟันเตรียมไว้แล้ว เจียงหนิงหยิบแปรงสีฟันขึ้นมา ฮัมเพลง "ชิลี่เซียง" ไปด้วย แปรงฟันไปด้วย