หลังจากอยู่ที่เจียงโจวมาสามเดือน กลับมาบ้านตัวเองในเมืองหลวงคืนแรก หวังเหยากลับนอนไม่ค่อยหลับ
เจียงจิ่งหมิงตื่นแต่เช้า อาบน้ำแต่งตัวเสร็จลงมาชั้นล่าง เห็นป้าอู๋ยังเตรียมอาหารเช้าอยู่ ก็นั่งลงบนโซฟาคนเดียว เปิดโต่วอินดูข่าวจากบัญชีทางการสองสามบัญชี
ตอนที่แถว[ติดตาม]ด้านบน แสดงว่ามีคนกำลังไลฟ์อยู่ เจียงจิ่งหมิงก็กดเข้าไปทันที
ในโต่วอินของเขานอกจากบัญชีทางการไม่กี่บัญชีแล้ว ก็ติดตามไว้แค่สามคน
คนหนึ่งคือหวังเหยา คนหนึ่งคือเจียงหนิง อีกคนก็คือเฉินจือหย่วน
เป็นอย่างที่คิด……
พอกดเข้าติดตาม ห้องไลฟ์ของเฉินจือหย่วนก็เด้งขึ้นมา เห็นเฉินจือหย่วนเปิดไลฟ์ตั้งแต่เช้าขนาดนี้ เจียงจิ่งหมิงก็รู้สึกอุ่นใจอย่างบอกไม่ถูก
“คุณเจียง ทานอาหารเช้าได้แล้วค่ะ”
“อืม”
เจียงจิ่งหมิงหาขาตั้งมือถือที่หวังเหยาใช้ประจำ วางมือถือไว้บนนั้น ทานอาหารเช้าไปด้วยดูไลฟ์ไปด้วย
ไม่นาน หวังเหยาก็ลงมาจากชั้นบนเช่นกัน
ได้ยินเสียงเฉินจือหย่วนดังจากมือถือเจียงจิ่งหมิง หวังเหยาก็ยิ้ม “ตอนนี้นายก็เริ่มติดตามเสี่ยวเฉินแล้วเหรอ?”
เจียงจิ่งหมิงกลอกตา “ฉันจะไปสนใจเขาทำไม? ฉันสนใจลูกสาวต่างหาก”
“เธอก็ตื่นเช้าขนาดนี้แล้วเหรอ?”
เจียงจิ่งหมิงส่ายหน้า บอกว่ามีแค่เฉินจือหย่วนคนเดียวในห้องไลฟ์
หวังเหยาหยิบตะเกียบคีบไข่ดาวเข้าปากคำหนึ่ง แล้วเลื่อนมือถือเจียงจิ่งหมิงไปข้างหลังนิดหน่อย จะได้ดูด้วยกันทั้งคู่
“ดูท่าเจียงโจวคงหนาวขึ้นจริง ๆ เสี่ยวเฉินอยู่บ้านยังใส่เสื้อหนาขนาดนี้”