"ปะ...เปล่าทำอะไรนะคะ"
เจียงหนิงก็รู้สึกผิดนิด ๆ พูดจาติดอ่างเล็กน้อย
เจียงจิ่งหมิงไม่ได้สังเกตความผิดปกติ คิดว่าเฉินจือหย่วนไม่ได้อยู่ข้าง ๆ จึงถามออกไปลอย ๆ ว่า "ไอ้หมูนั่นล่ะ"
"เขา..." เจียงหนิงเหลือบมองเฉินจือหย่วนที่อยู่ข้าง ๆ เห็นเขาส่ายหัว จึงรีบตอบว่า "เขาขึ้นไปข้างบนแล้วค่ะ"
"ไปอยู่ที่นั่นตั้งนาน เล่นจนเบื่อแล้วหรือยัง จะกลับบ้านหรือเปล่า"
"หนู...หนู...ยังไม่เบื่อนะคะ"
เจียงหนิงรีบเปลี่ยนเรื่อง "แม่หนูล่ะคะ"
"ทำไมพูดสามประโยคไม่พ้นแม่เลย ไม่มีอะไรคุยกับพ่อหรือไง"
"หนูจะขึ้นไปอาบน้ำแล้วค่ะ"
"เดี๋ยวนี้เธอนอนกี่โมง"
"อาบน้ำเสร็จก็เข้านอนแล้วค่ะ"
"ไอ้หมูนั่น...กลางคืนไม่ได้มารบกวนเธอใช่ไหม"
"พ่อ! พ่อพูดอะไรน่ะ"
เจียงหนิงย่นจมูก พูดอย่างไม่พอใจ "ไม่คุยกับพ่อแล้ว หนูขึ้นไปอาบน้ำแล้วนะ"
ระหว่างที่เจียงหนิงเดินไปที่บันได ก็กดวางสายวิดีโอ
เจียงจิ่งหมิงอึ้งไปเลย
หวังเหยาที่นั่งฟังอยู่ข้าง ๆ โดยไม่ได้พูดอะไร เห็นท่าทางเจียงจิ่งหมิงกลืนน้ำลายตัวเองแล้ว ก็กุมท้องหัวเราะลั่น
นางอดไม่ได้ที่จะสมน้ำหน้า "โดนพี่พูดถูกใช่ไหมล่ะ เลื้อกันหนาวกำลังจะไปสวมให้คนอื่นแล้วล่ะ"
เจียงจิ่งหมิงหน้าดำคร่ำเครียด "คราวหน้าคุณแม่จะเข้าวัดบอกผมด้วย"
"จะทำไม"
"ผมจะไปด้วย จะให้พระพุทธเจ้าส่งสายฟ้าลงมาผ่าไอ้หมูนั่น"
"ฮ่า ๆ"
...
วันใหม่
เฉินจือหย่วนตั้งภารกิจให้ตัวเอง