"มากินข้าวเช้ากันเร็ว เดี๋ยวพาไปบริษัทหน่อย"
"ได้ครับ"
สี่คนนั่งลงที่โต๊ะอาหาร กินไปคุยไป แต่บรรยากาศกลับแปลกยิ่งกว่าเมื่อวานตอนกลางวันอีก
หวังเหยา เฉินจือหย่วน และเจียงหนิงคุยกันอย่างสนุกสนาน ส่วนเจียงจิ่งหมิงกลับไม่มีโอกาสพูด หัวหน้าครอบครัวอย่างเจียงจิ่งหมิงรู้สึกเหมือนโดนกันออกไป
นี่มันอึดอัดยิ่งกว่าคู่แต่งงานใหม่นอนแยกเตียงอีก
เจียงจิ่งหมิงเหลือบมองเฉินจือหย่วน
แม่ง น่ารำคาญขึ้นทุกวัน
"วันนี้กลางวันฉันกลับไปกินข้าวบ้าน" เจียงจิ่งหมิงพยายามแทรกขึ้นมาดื้อๆ แต่ประโยคนี้ทำให้ทั้งหวังเหยาและเจียงหนิงหันมามองเขาเป็นตาเดียว
"ปกติเที่ยงนายก็กินที่หน่วยนี่ จะกลับบ้านทำไม"
เจียงจิ่งหมิงหาข้ออ้างมาขัดๆ "พ่อครัวที่หน่วยเปลี่ยน คนใหม่ทำอาหารไม่ถูกปาก"
หวังเหยา: ผีที่ไหนจะเชื่อ
เจียงหนิง: ผีที่ไหนจะเชื่อ +1
เจียงจิ่งหมิงวางตะเกียบลง "ผมไปหน่วยก่อนนะ พวกคุณก็หาอะไรทำเป็นเรื่องเป็นราวซะบ้าง"
เจียงจิ่งหมิงลุกขึ้นแล้วมองเฉินจือหย่วนเป็นพิเศษ แววตาคล้ายจะบอกว่า: ไอ้หนู นายอย่ามากล้าเล่นตุกติกล่ะ
เฉินจือหย่วนยิ้มแหยๆ
หลังจากเจียงจิ่งหมิงออกไปไม่นาน หวังเหยาก็พาเฉินจือหย่วนกับเจียงหนิงไปที่บริษัทบนถนนวงแหวนใต้สี่ตะวันออก
หวังเหยามาที่นี่เป็นครั้งที่สาม ส่วนเจียงหนิงกับเฉินจือหย่วนมาเป็นครั้งแรก
ตอนที่ทั้งสามอยู่มณฑลฉง งานในบริษัทต่างก็ให้หวังชิงเยว่ดูแลแทน ในตระกูลหวังแต่ละรุ่นจะมีคนทำธุรกิจเก่งๆอยู่หนึ่งคน รุ่นพ่อแม่ไม่ต้องพูดถึง รุ่นของหวังเหยา หวังหนานพี่ชายคนรองเข้าสู่วงการธุรกิจเร็วที่สุด ส่วนรุ่นของเจียงหนิงก็คือหวังชิงเยว่ลูกพี่ลูกน้อง