"โอเค ๆ ฉันเปิดไลฟ์แล้วนะ ถ้าเธอยังบีบหูฉันอีกพวกเขาก็เห็นกันหมดแล้วล่ะ"
เจียงหนิงถึงยอมปล่อยหูของเฉินจือหย่วนอย่างไม่เต็มใจนัก
เมื่อวานเฉินจือหย่วนบอกไว้แล้วว่าจะมาไลฟ์ทุกวัน แฟน ๆ หลายคนมารอตั้งแต่เช้า ไม่คิดว่าจะได้ดูจริง ๆ
[วันนี้มาเช้าจัง?]
[นึกว่าดูผิด ที่แท้ก็มาไลฟ์จริง ๆ]
[เพิ่งตื่นนอน อรุณสวัสดิ์ค่า~]
เจียงหนิงกลับไปที่ประตู นั่งบนรถจักรยานไฟฟ้าถามว่า "ไอ้หมูทื่อนี่ ถ้าขี่ตรงไปเรื่อย ๆ จะไปถึงไหนเหรอ?"
"ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน ขี่ไปดูก็รู้เองแหละ"
"งั้นเธอขี่เถอะ"
"ไม่ต้อง เธอนั่งข้างหน้า ฉันนั่งข้างหลังก็พอ"
"งั้นเธอวางมือถือไว้บนรถดีกว่า"
"ก็จริง"
หลังจากที่มาตรฐานใหม่ของรถจักรยานไฟฟ้าออกมา ราคาก็ปรับขึ้นทั่วไปหลายร้อย รถขายได้น้อยลงมาก เพื่อกระตุ้นยอดขาย นอกจากแถมหมวกกันน็อกสองใบ เจ้าของร้านยังแถมที่วางมือถือติดหน้ารถมาด้วย
เฉินจือหย่วนวางมือถือลงไป ถ้าใช้กล้องหน้าไลฟ์ จะเห็นทั้งสองคนบนรถพอดี และไม่เปิดเผยป้ายสถานที่ข้างทางด้วย
"เธอจับฉันไว้ด้วยนะ"
"อืม"
เฉินจือหย่วนนั่งข้างหลัง เพื่อจับแฮนด์รถ ต้องพยายามโน้มตัวไปข้างหน้าให้มากที่สุด ในมุมมองของคนดู เฉินจือหย่วนเหมือนนั่งกอดเจียงหนิงจากด้านหลัง
"อาเจ๊ พวกเราขี่วนรอบเดียวแล้วกลับมานะ"
"พวกเธอระวังหน่อย"
"ไม่ต้องห่วง" มือใหญ่ของเฉินจือหย่วนกุมมือเล็กของเจียงหนิงไว้ บิดเร่งแล้วรถจักรยานไฟฟ้าก็วิ่งไปตามถนนคอนกรีตคดเคี้ยวข้างหน้าอย่างรวดเร็ว
ทั้งหมู่บ้านตั้งอยู่ใต้ตีนเขา ถึงจะเป็นฤดูร้อน บนถนนก็มีร่มเงาไม้ บ้านเรือนก็ไม่แออัดเหมือนในเมือง คนหนุ่มสาวในหมู่บ้านส่วนใหญ่ออกไปทำงานข้างนอก คนที่อยู่บ้านก็มักเป็นคนแก่กับเด็ก