ตอนที่เฉินจือหย่วนอาบน้ำเสร็จลงมาจากชั้นบน หวังเหยาก็นั่งอยู่ในห้องนั่งเล่นแล้ว
ต่อให้ดูแลตัวเองดีแค่ไหน พออายุมากเข้า การนอนก็ลดน้อยลง
เฉินจือหย่วนเดินไปปิดประตูใหญ่ที่ลานบ้านก่อน กลับมาที่ห้องนั่งเล่น กำลังลังเลว่าจะขึ้นข้างบนดีไหม หวังเหยาก็ถามขึ้นมาก่อนว่า "เสี่ยวเฉิน ครอบครัวเธอรู้หรือเปล่าว่าฉันกับหนิงหนิงมาหาเธอที่นี่"
"ครับ พวกท่านรู้ พอผมเข้าร่วมรายการเกาะแห่งหัวใจแล้ว ตอนนี้พวกท่านก็ดูไลฟ์ผมด้วย"
"ตามหลักแล้ว พอฉันมาถึงที่นี่ก็น่าจะได้พบพ่อแม่เธอ แต่คุณลุงเธอยังอยู่เมืองหลวง ฉันคิดว่าถ้าจะพบกัน น่าจะให้พ่อแม่ทั้งสองฝ่ายอยู่ด้วยกันพร้อมหน้า เธอคิดว่าไง"
เฉินจือหย่วนยิ้ม "ไม่เป็นไรครับ พ่อแม่ผมไม่ถือเรื่องพวกนี้หรอก เรื่องในบ้านตอนนี้พวกท่านฟังผมหมด แล้วอีกอย่างใกล้จะเปิดเทอมแล้ว ช่วงนี้พวกท่านน่าจะยุ่งมาก"
"พ่อแม่เธออายุเท่าไหร่แล้ว"
"แม่ผมอายุมากกว่าคุณอาสองปีครับ"
"ตอนนี้ต่อให้เธอไม่เอารายได้จากไลฟ์ แค่ค่าลิขสิทธิ์เพลง แต่ละเดือนก็มีเป็นล้านแล้ว ด้วยค่าครองชีพที่นี่ พ่อแม่เธอไม่ต้องทำงานแล้วก็ได้"
เฉินจือหย่วนนั่งลงบนเก้าอี้ ยิ้มแล้วอธิบาย "ผมเคยบอกพวกท่านเรื่องนี้แล้ว แต่พวกท่านไม่ยอม ผมก็เข้าใจนะ ทำงานมาครึ่งชีวิต ถ้าอยู่ดี ๆ ว่างขึ้นมา กลับจะอึดอัด คนเราก็เป็นสัตว์แห่งความเคยชินนี่ครับ"