"ลงหลุมแล้ว!"
"โฮลอินวัน!"
"ไอ้หมูทื่อ นายสุดยอดไปเลย!"
คนแรกที่ตอบสนองขึ้นมาคือเจียงหนิง พอเห็นว่าเฉินจือหย่วนเพิ่งหวดครั้งแรกก็โฮลอินวันเลย เธอก็ตื่นเต้นวิ่งเข้ามาหาเขา ไม่สนใจว่าเจียงจิ่งหมิงกับหวังเหยาจะยืนมองอยู่ตรงนี้ เอามือทั้งสองข้างกอดแขนเฉินจือหย่วนไว้ เหมือนเด็กประถมที่สอบได้เต็มร้อย กระโดดโลดเต้นด้วยความดีใจ
เฉินจือหย่วนเองก็ไม่คิดว่าจะหวดทีเดียวลงหลุมเลย ในนั้นยังไงก็ต้องมีโชคช่วยอยู่ด้วย แต่ตอนนี้ ภายใต้คำชื่นชมของเจียงหนิง เขาก็หน้าด้านพูดขึ้นว่า "เป็นไง? ฉันบอกแล้วไงว่าฉันหัวไวน่ะ"
"รู้งี้เมื่อกี้ถ่ายคลิปไว้ก็ดี"
เฉินจือหย่วนเหลือบหางตาเห็นสีหน้าบึ้งตึงของหลัวเฟิงแล้ว แต่เขาคิดว่ายังไม่พอ เลยยื่นหน้าเข้าไปใกล้ แล้วพูดยิ้ม ๆ ว่า "งั้น... ขอรางวัลหน่อยสิ"
เจียงหนิงลังเลครู่หนึ่ง ทันใดนั้นก็โน้มตัวเข้ามา จูบเบา ๆ ราวกับแมลงปอแตะผิวน้ำลงบนแก้มของเฉินจือหย่วน
เจียงหนิงก็ไม่ได้โง่นะ ถึงแม้เธอจะดูสถานการณ์ไม่ทันเร็วเท่าเฉินจือหย่วน แต่เมื่อกี้ตอนที่หลัวเฟิงเดินเข้ามาคุยด้วย เธอก็เห็นพิรุธแล้ว
นึกถึงที่เฉินจือหย่วนพูดไว้ตอนอยู่โซนพัก เธอเลยจูบครั้งนี้อย่างเต็มใจให้
หวังเหยาซึ่งอยู่ไม่ไกลเห็นฉากนั้นแล้วก็ได้แต่รู้สึกขำ
เจียงจิ่งหมิงยืนข้าง ๆ ฝืนทำเป็นใจแข็ง
หลัวปินกับภรรยาต่างพากันถอนหายใจเงียบ ๆ ในใจคิดว่า สมแล้วที่ไม่มีวาสนาแบบนี้
สีหน้าบูดบึ้งที่สุดยังคงเป็นหลัวเฟิง เขาจงใจเดินมาสอนทั้งสองคนตีกอล์ฟ เดิมทีก็ตั้งใจจะกู้หน้า มาทำตัวเทียบกับเฉินจือหย่วนต่อหน้าเจียงหนิง
คราวนี้ละดีเลย เมื่อกี้ตัวเองยังคิดว่าเขาเป็นมือใหม่จริง ๆ
แม่งเอ๊ย ท่วงท่าชุดนี้ลื่นไหลเป็นธรรมชาติขนาดนี้ นายจะบอกฉันว่า นายเพิ่งตีกอล์ฟครั้งแรกเนี่ยนะ?