ผู้เฒ่ามาถึงเจียงโจวอย่างปลอดภัย คนในตระกูลหวังที่รู้ข่าวต่างก็ดีใจกันถ้วนหน้า
โดยเฉพาะตอนที่หวังเหยาบอกว่า พอถึงบ้านได้ไม่นานผู้เฒ่าก็รู้สึกตัวขึ้น แล้วยังส่งเสียงร้องเรียกหาหน่อไม้จีนผัดเบคอนกับหมูนึ่งแป้งข้าวเจ้า ในกรุ๊ปครอบครัวก็เต็มไปด้วยเสียงหัวเราะร่าเริง
สองชั่วโมงครึ่งบนเครื่องบิน หวังหนานเป็นห่วงมาตลอด พอเห็นข้อความเสียงที่หวังเหยาส่งมาในกรุ๊ป เขาถึงได้ถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอก
หวังหนานรู้แก่ใจดีว่า ตระกูลหวังที่มีผู้เฒ่ากับไม่มีผู้เฒ่า มันต่างกันคนละเรื่องเลยทีเดียว
แต่ขอแค่ผู้เฒ่ามีชีวิตอยู่ต่อไปอีกสักสองสามปี ตัวเขาเองก็มีโอกาสย้ายไปดำรงตำแหน่งยังต่างถิ่น จากรองผู้อำนวยการระดับหนึ่งของบริษัทรัฐบาลกลาง กลายเป็น 'ระดับจู้เจิ้ง' ที่ดูแลมณฑลหนึ่ง ส่วนพี่ชายก็มีโอกาสก้าวหน้าขึ้นไปอีกขั้น
แบบนี้ถึงจะรักษาสถานะปัจจุบันของตระกูลหวังเอาไว้ได้
ในงานเลี้ยงวันไหว้พระจันทร์ สิ่งที่หวังหนานพูดกับเฉินจือหย่วนไม่ใช่คำกล่าวเล่น ๆ หากผู้เฒ่าไปพักฟื้นที่เจียงโจวแล้วร่างกายฟื้นตัวดีขึ้นจริง หวังหนานก็จะจดจำน้ำใจนี้ไว้ในใจ
……
อาจเป็นเพราะตอนที่เฉินจือหย่วนกับเจียงหนิงถ่ายทอดสดอยู่ที่บ้าน ผู้เฒ่าก็เห็นผ่านทีวีมั่งแล้ว พอมาอยู่ในบ้านนี้จริง ๆ เลยไม่ได้รู้สึกแปลกที่
เมื่อมองดูภูเขาและผืนดินบ้านเกิด ความทรงจำมากมายที่ถูกปิดผนึกไว้ในสมอง ดูเหมือนจะค่อย ๆ คลายผนึกออกมา
ตอนนี้เฉินจือหย่วนกำลังง่วนอยู่ในครัว เพื่อให้ผู้เฒ่าได้สมใจ เขายังตั้งใจไปขอเบคอนจากปู่ย่าของหลินจื่อซวนข้างบ้านอีกนิดหน่อย ย่าของหลินจื่อซวนรู้ว่าเฉินจือหย่วนไม่อยู่บ้านมาหลายวัน ตอนนี้บ้านต้องไม่มีอะไรกินแน่ เลยให้ทั้งเบคอนแล้วยังให้ผักตามฤดูที่ปลุกเองอีกเพียบ